Het middagdutje: Wanneer kan mijn kind het dutje ’s middags overslaan? (Incl. checklist)

meisje_wakker_in_bedOuders vragen me wel eens wanneer het het beste moment is om hun kind het middagdutje te laten overslaan. Zoals je misschien wel vermoedt, is het helaas niet mogelijk om daar een exacte leeftijd voor te geven. Dat is echt voor ieder kind verschillend…

Echter, naarmate kinderen ouder worden, hebben ze wel allemaal steeds wat minder slaap nodig. Hieronder vind je kort een algemene richtlijn voor het aantal uren slaap dat jonge kinderen per 24 uur nodig hebben:
– 1 jaar: ong. 14 uur per dag*
– 2 jaar: ong. 13 uur per dag
– 3-4 jaar: ong. 12 uur per dag
* dag = etmaal. Let op: Het gaat hier om de uren dat kinderen daadwerkelijk slapen, dus niet ‘alleen maar’ in bed liggen.

Vaak zie je dat dreumesen rond de leeftijd van 1,5 jaar van twee slaapjes naar één slaapje (overdag) gaan. Rond een jaar of 3 zie je dat kinderen het middagslaapje gaan overslaan.

Het middagdutje kan soms echter ook nog bij kleuters (4-5 jaar) voorkomen; ook dat is geen enkel probleem, juist omdat er grote verschillen in de slaapbehoeften van kinderen kunnen bestaan.

jongen_boek_staart_naar_bladzijde

Wat ook mogelijk is, is dat kinderen van ong. 3 jaar geen middagdutje meer nodig hebben, maar dat diezelfde kinderen – zodra ze in groep 1 zitten – vermoeid raken door alle nieuwigheden en bezigheden op school en ze daardoor juist weer meer behoefte hebben aan slaap. Ook dat is helemaal niet erg! Daar mag je best aan toe geven, bijv. door je kind ’s middags een powernap van 20-30 min. te laten doen. Je kind heeft zijn slaap dan extra hard nodig, omdat hij door de dag veel nieuwe indrukken opdoet. Juist door voldoende te slapen kan hij die indrukken op een goede manier in zijn hersenen verwerken.

CHECKLIST ‘Is mijn kind er klaar voor om het middagdutje over te slaan?’
Ondanks de grote verschillen, die er op het gebied van slaapbehoefte tussen kinderen kunnen bestaan, is er een aantal richtlijnen, dat voor alle kinderen geldt en waar je als ouder goed rekening mee kunt houden.

 

Beantwoord onderstaande vragen maar eens:

checklist(1) Heeft je kind ’s middags duidelijke signalen van vermoeidheid (bijv. veel gapen, in de ogen wrijven, rustig of stil worden, of juist hyperactief gedrag vertonen)?
(2) Valt je kind – als je hem ’s middags niet naar bed zou brengen – toch gewoon in slaap (bijv. op de bank of tijdens het spelen)?
(3) Slaapt je kind nu nog vrij lang ’s middags (ong. 1,5 uur of langer)?
(4) Als je je kind ’s middags in bed ligt, valt hij dan vrij snel (binnen 20 min.) in slaap?
(5) Vindt je kind het zelf nog fijn om ’s middags te gaan slapen?
(6) Valt je kind ’s avonds moeilijker (of later) in slaap, slaapt het ’s nacht slechter door of wordt het ’s ochtends erg vroeg wakker, wanneer hij ’s middags een dutje heeft gedaan
?

⇒ Heb je op de meeste vragen (1 t/m 5) ‘ja’ geantwoord en op vraag 6 ‘nee’?
Dan is je kind er op dit moment waarschijnlijk nog niet aan toe om het middagdutje over te slaan. Laat hem voorlopig nog gewoon zijn middagdutje doen. Bekijk over een maand opnieuw of je kind er dan evt. wél aan toe is om het middagdutje te gaan overslaan.

⇒ Heb je op de meeste vragen (1 t/m 5) ‘nee’ geantwoord en op vraag 6 ‘ja’?
Dan is je kind er waarschijnlijk wél aan toe om het middagdutje over te slaan. Je leest in dit artikel hoe je dat op een positieve manier aanpakt.

 

Bij alle kinderen komt ineens het moment dat ze het middagslaapje gaan overslaan. Afgaande van jouw antwoorden op de korte checklist hierboven (vraag 1 t/m 6) ga ik er voor de rest van het artikel van uit dat jouw kind er inderdaad aan toe is om het middagdutje over te gaan slaan.

⇒ Ik geef je in dit artikel 3 adviezen, die jou zullen helpen om de overgang van wél een middagdutje naar géén middagdutje zo goed mogelijk te laten verlopen.

 


joyce_grijs_aanjou_1

Maak je je zorgen over je kind (0-16 jaar) dat niet goed luistert, slaapt of eet? Of heb je een andere opvoedvraag, waar je graag een antwoord of oplossing voor wil?
Lees dan hier wat ik voor je kan doen om dat op te lossen.

Wil je eerst meer over mij en m’n bedrijf weten?
Lees dan hier meer over m’n achtergrond.


 

(1) Begin op een moment dat voor jullie beiden goed uitkomt. moeder_troost_dochter3

Stap op een goed, rustig en makkelijk moment over op het nieuwe slaappatroon. Denk daarbij aan een vakantie of aan een rustige periode, waarin voor je kind weinig verandert of weinig tot niks spannends gebeurt. In het ideale geval zou je graag zien dat er niks anders dan anders is, behalve het nieuwe slaappatroon.

Als je kind namelijk het middagdutje gaat overslaan en zo met een nieuw slaappatroon begint, dan heeft hij echt even tijd nodig om er aan te wennen. Je zult merken dat je kind in het begin eerder op de daf moe is, zeker aan het einde van de dag of bij het avondeten. Sommige kinderen zijn prikkelbaarder en kunnen minder goed tegen onverwachte gebeurtenissen. Het is goed om daar alvast rekening mee te houden, zodat je weet wat je kunt verwachten. Het is belangrijk dat jij dan voldoende energie en geduld hebt om om je kind bij zijn vermoeidheid te helpen.

 

(2) Regelmaat, duidelijkheid en herkenbaarheidvoorlezen_vader_zoon

Voor je kind is het belangrijk dat er een regelmaat zit in zijn nieuwe slaapritme. Hij gaat nu namelijk per dag een paar uurtjes minder slapen en daar zal hij zelf – of eigenlijk zijn lichaam – aan moet wennen.

Probeer dan ook zo veel mogelijk regelmaat te brengen in het ‘nieuwe’ slaappatroon van je kind. Niet alleen een vast en herkenbaar bedritueel is dan belangrijk, maar ook een vaste bedtijd.

Probeer zijn bedtijd ’s avonds de komende tijd te vervroegen (bijv. een half uur tot een uur eerder) naar een tijdstip dat voor jullie realistisch gezien haalbaar is. Dat kan evt. betekenen dat jullie ’s avonds ook wat eerder gaan eten of dat hij meteen na het eten naar bed gaat. Op die manier zorg je er namelijk voor dat je kind per dag toch voldoende slaap krijgt, waardoor hij het overdag beter kan volhouden.

Een nieuw ritme is echt even wennen, voor het hele gezin, maar hoe consequenter je daarmee om kunt gaan, hoe eerder je kind eraan gewend is. Wennen aan een nieuw ritme heeft echt tijd nodig. Ook regelmaat en duidelijkheid zijn daarin onmisbare onderdelen. Gun je kind dat.

 

TIP: Zodra je het middagdutje achterwege gaat laten, is het het beste om vanaf dat moment het middagdutje niet meer terug te laten komen.* Zie dat moment dus als een ‘point of no return’.
Twijfel je hierover? Dan is je kind (of jij zelf) er misschien toch nog niet helemaal klaar voor. Wacht dan gewoon nog een paar weken. Er is bijna nooit haast bij het overslaan van het middagdutje. Om de overgang zo goed mogelijk te laten verlopen, is het belangrijk dat je kind er aan toe is én dat jij klaar bent om de verandering door te voeren en je kind er op een positieve manier bij te begeleiden.
* Behalve met hoge uitzonderingen als je kind ziek is of als je ziet dat je kind tijdelijk toch meer slaap nodig heeft, omdat hij (bijv.) net naar groep 1 is gegaan. Laat je kind in het laatste geval ’s middags een powernap doen van 20-30 minuten.

 


joyce_rosegrijs_staand_c

Wil je graag een thema-avond over opvoeden bijwonen?
Kijk dan in Joyce’ online Agenda voor een workshop, lezing of OpvoedParty bij jouw in de buurt.

Wil je Joyce graag uitnodigen om een thema-avond over opvoeden te geven?
Kijk dan hier voor mogelijke thema’s en/of neem contact met haar op.


 

(3) Las ’s middags een rustmomentje in. moeder_dochter_kleuren_tekenen

Het kan voor je kind fijn zijn om op het moment, waarop hij normaalgesproken een dutje ging doen, een rustmomentje in te lassen. Ga samen lekker op de bank zitten en lees je kind een boekje voor, maak samen een tekening aan de keukentafel of laat hem een kort filmpje kijken. Dat hoeft echt niet lang te duren.* Na dat rustmoment heeft je kind zijn batterij weer enigszins opgeladen en kan hij weer lekker gaan spelen.
* Probeer te voorkomen dat je kind ’s middags in slaap valt. Dat kan zeker in zo’n overgangsfase nog best lastig zijn. Hoe minder hij nu ’s middags slaapt, hoe sneller hij aan zijn nieuwe ritme gewend is.

=> Op basis van deze tips zal je kind binnen 3-4 weken gewend zijn aan een slaappatroon zonder middagdutje.

 

Wil je graag reageren op dit artikel?
Dat mag! Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!

 


tip_gezin

Wil jij meer OpvoedTips van Joyce lezen én ze als eerste in je mailbox ontvangen?
Dat kan! Helemaal gratis en vrijblijvend. Aanmelden is heel eenvoudig.

Cadeau: Als welkomstcadeau ontvang je meteen na je aanmelding het E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’.
Je leest er hier meer over.


 

joyce_rosegrijs_staand_cHeb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag?

Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

 

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019-2020. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

 

Klik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

 

Joyce gebruikte / las voor dit artikel o.a. de volgende bronnen:
– ‘Hoeveel slaap heeft een baby nodig?’ [Klik hier].
– ‘Alles over het middagdutje’. Ouders van Nu. [Klik hier].

 

Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle OpvoedTips:
Slaap kindje slaap’ – Hoe een bedritueel je kind helpt om beter in slaap te laten vallen.
– ‘Ga nou toch lekker slapen, liefje!’ – 5 tips om je kind te leren slapen.
Uitslapen als je kinderen hebt…?’ – Zorg er in 3 stappen voor dat je kind langer slaapt.
– ‘Als je kind moeilijk in slaapt valt op vakantie…’ | 7 praktische tips om dat snel te verbeteren (incl. BONUStips).
– ‘Sturing & verbinding: Waarom beide aspecten onmisbaar zijn in de opvoeding van jouw kind.
– ‘Wat doet een opvoedcoach eigenlijk? | Joyce Akse vertelt.’ Klik hier.
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

 

logo_akse_coaching_klein_nieuw

 

Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.

Boos zijn kun je leren! | 6 stappen om je kind te leren zijn boosheid te beheersen.

moeder_boos_op_dochterBoosheid is een emotie die erbij hoort, zowel voor kinderen als voor volwassenen. Wat kinderen echter moeten leren, is dat je niet zomaar alles kunt zeggen of doen als je boos bent. Ze moeten nog leren hoe ze hun boosheid in goede banen kunnen leiden. Wij als volwassenen spelen daarbij een belangrijke rol. In dit artikel deel ik 6 stappen waarmee je je kind kunt leren z’n boosheid te beheersen om zo woedeaanvallen te voorkomen! 

 

Stap 1: Bespreek met je kind het verschil tussen ‘boos zijn’ en ‘boos doen’.
Het is belangrijk dat je kind weet dat er een verschil bestaat tussen emotie en gedrag. Oftewel het verschil tussen ‘boos zijn’ en ‘boos doen’. Leg op een manier, die bij de leeftijd en leefwereld van je kind past, uit dat je niet zomaar alles kunt zeggen of doen als je boos bent, zoals schelden, schoppen, slaan of met speelgoed of de deuren gooien. Bespreek ook samen wat de gevolgen voor je kind kunnen zijn als het z’n boosheid wel afreageert op een ‘onwenselijke’ manier. Het is belangrijk dat je kind zich realiseert dat het weliswaar het gevoel kan hebben dat het gelijk heeft of in z’n recht staat, maar dat zijn manier van reageren er toch toe kan leiden dat het een standje of straf krijgt of dat er ruzie ontstaat. Laat je kind inzien dat het veel meer oplevert als het lukt om ondanks de boosheid toch rustig te reageren.

 

Stap 2: Maak je kind bewust dat het een keuze heeft
vader_troost_dochterHet is ook belangrijk dat je kind leert inzien dat het zelf kan kiezen hoe het naar een situatie kijkt en hoe het met zijn boosheid omgaat. Dit kun je doen door je kind eens te laten nadenken over een situatie, waarin het nog niet zo lang geleden boos werd. Schrijf op wat het toen allemaal deed, voelde en dacht. Vraag je kind hoe het op een andere, meer positieve manier tegen die situatie aan zou kunnen kijken. Je kind kan bijvoorbeeld opnieuw nadenken over de opmerking die over hem gemaakt werd, waar het zo boos over werd (bijv. het was als grapje bedoeld) of de duw die hij kreeg (bijv. de ander struikelde en viel per ongeluk tegen hem aan).

Probeer vervolgens samen met je kind te bedenken hoe het anders had kunnen reageren. Voor jonge kinderen is dat nog best lastig; dat kun je hem best uitleggen en voorzeggen. Een ouder kind kun je vragen om zich eens te verplaatsen in de ander en vanuit dat standpunt te beredeneren waarom de ander zo reageerde en wat er nodig zou zijn geweest om de situatie niet te laten escaleren. Het doel van dit soort gesprekken is om je kind meer inzicht te laten krijgen in dit soort situaties, zodat het er steeds bewuster mee om kan gaan.

 


joyce_grijs_aanjou_1
Maak je je zorgen over je kind (0-16 jaar) dat niet goed luistert, slaapt of eet? Of heb je een andere opvoedvraag, waar je graag een antwoord of oplossing voor wil?

Lees dan hier wat ik voor je kan doen om dat op te lossen.

Wil je eerst meer over mij en m’n bedrijf weten?
Lees dan hier meer over m’n achtergrond.


 


Stap 3: Maak afspraken over wat je kind wel en niet mag doen als het boos is.

Meestal weten kinderen vrij snel wat ze eigenlijk niet mogen doen als ze boos zijn. Denk aan uitschelden of kwetsen, pijn doen en spullen kapot maken. Wat we als volwassenen nogal eens vergeten, is hen ook te leren wat ze wél kunnen doen als ze boos zijn. Als je kind weet hoe het een lastige situatie kan aanpakken, dan geeft dat een gevoel van ‘controle’. Het weet dan beter wat het kan doen en welke stappen het kan zetten.

Hieronder een opsomming van dingen die je kind wel kan doen als het boos is:
jongen_hand_omhoog_stop– Zeggen ‘stop, hou op, ik vind het niet meer leuk’ (voor jongere kinderen).
– In je hoofd tot tien tellen.
– Aan een persoon denken die – in de ogen van je kind – altijd rustig reageert in lastige situaties.
– Op tijd aangeven dat je iets niet leuk of fijn vindt (bijv. omdat iemand een nare opmerking maakt). Als de ander dan toch doorgaat, dan kun je nogmaals aangeven dat je wil dat hij ermee stopt. Als de ander dan nog steeds doorgaat, haal je er een volwassene bij (bijv. de ouder of leerkracht).
– Aangeven dat je even weggaat om rustig te worden en er later op terug wilt komen. Je kind neemt even een time out om te voorkomen dat hij op dat moment dingen gaat zeggen of doen waar hij later spijt van heeft. Het is belangrijk dat je kind zich ook aan die afspraak houdt en na een tijdje terugkomt om het uit te praten.

Let op: er wordt vaak geadviseerd om een kind tegen een boksbal te laten slaan of in een kussen te laten schreeuwen als hij boos is. Dat is m.i. echter juist niet de bedoeling. Je wilt namelijk dat je kind zijn agressie op dat moment niet gaat uiten, maar dat hij zijn boosheid op tijd opmerkt en die op een rustige, positieve manier kanaliseert.

Lees ook: Waarom worden kinderen en tieners toch zo boos?

 

Stap 4: Kom er regelmatig even op terug
moeder_dochter_gesprek_aan_tafelAls je weet dat je kind het moeilijk vindt om zijn boosheid in goede banen te leiden, dan is het belangrijk om er regelmatig kort op terug te komen. Vraag je kind tussen neus en lippen door: ‘Ben je vandaag nog boos geweest?’. Als dit zo is, kun je je kind vragen uit te leggen wat er gebeurde, wat je kind wilde doen, hoe het heeft gereageerd en hoe het afliep.

Als je merkt dat je kind toch nog boos gereageerd heeft (wat zeker in het begin nog zal gebeuren), bespreek dan wat het anders had kunnen doen. Probeer dit zo te doen dat je kind het zelf zegt, zodat je als ouder een indruk krijgt van wat je kind weet. Het is goed om het op een rustige, ontspannen manier met je kind te bespreken. Kinderen hebben deze terugkoppeling echt nog nodig. Door de herhaling beklijft het beter en kunnen ze het ook steeds beter toepassen.

Als je hoort dat je kind – ondanks zijn boosheid – inderdaad rustig is gebleven en heeft toegepast wat jullie hebben afgesproken, geef je een welgemeend compliment en laat je je kind weten dat je vindt dat het goed bezig is. Vraag je kind wat het opleverde om zo te reageren of te handelen en of het misschien nog iets anders had willen of kunnen doen. Ook als je kind steeds beter met zijn boosheid omgaat, is het goed om er nog regelmatig even op terug te komen.

 

Stap 5: Reageer adequaat als je kind boos wordt…
Op het moment dat je kind boos is, is het belangrijk om hier goed als ouder op te reageren.

Dat doe je door de volgende stappen te doorlopen:
moeder_zit_met_boze_jongen1. Verplaats je in het probleem of de lastige situatie van je kind. Luister goed en aandachtig naar wat je kind zegt en veroordeel je kind niet.
2. Reageer met ‘ik-boodschappen’ en vraag dan of je constatering klopt. Je benoemt expliciet de boosheid van je kind. Je kind zal dan aangeven dat het inderdaad boos is (of juist niet) en vaak komt dan ook de reden van de boosheid naar boven. Bijv.: ‘Ik zie dat je boos wordt als ik dat zeg. Klopt dat?’
3. Geef aan dat je je goed kunt voorstellen (vanuit het perspectief van je kind) dat je kind om die reden boos werd.
4. Benoem dan wat je kind goed gedaan heeft in die situatie (bijv. ‘Wat goed dat je naar me toe bent gekomen, zodat ik je kan helpen’ of ‘Wat goed dat je me dit zo rustig uitlegt, terwijl ik zie dat je nog boos bent’). Ook als je kind toch dingen gedaan heeft die niet goed waren, moet het horen wat het wel goed gedaan heeft, ook al is het maar iets kleins.

Wat je kunt doen als je kind uit boosheid iets gedaan heeft wat niet past bij wat jullie hebben afgesproken, lees je hieronder. 

 


Goed om te weten
Vaak zie je dat je kind – nadat het boos was – verdrietig wordt en gaat huilen. Ook dat is normaal en niet erg. Je kunt je kind dan gewoon troosten. Je kind mag weten dat jij er voor hem bent.


 


Stap 6: Als je kind jullie afspraken niet nakomt…

Uiteraard mogen er consequenties volgen als je kind zich niet aan jullie afspraken heeft gehouden over wat wel en niet acceptabel gedrag is bij boosheid. Leg je kind goed uit dat er geen consequentie volgt vanwege het feit dat het zich boos voelde, maar vanwege de dingen die je kind niet meer mocht doen in z’n boosheid, zoals uitschelden, pijn doen of spullen kapot maken.

* Consequentie voor jonge kinderen
jongen_zit_op_stoelAls je kind zich niet aan de afspraken houdt en in zijn boosheid toch ontoelaatbaar gedrag vertoont, dan mag er een consequentie volgen. Denk dan aan een consequentie als even stil zitten op een stoeltje of in de hoek staan.

Goed om te weten
Deze consequenties kun je alleen toepassen als je dit volgens een aantal duidelijke regels doet. Dat houdt o.a. in dat de consequentie van korte duur is, dat je vooraf én achteraf duidelijk aangeeft waarom je kind die consequentie krijgt, dat je het na de consequentie weer goedmaakt met elkaar en dat je je kind zelf laat bedenken wat het in het vervolg anders kan doen. 

* Consequentie voor tieners
meisje_tiener_ligt_op_bed_slaapkamerBij tieners kun je op het moment van (dreigende) heftige boosheid een time out instellen. Op die manier neem je even letterlijk afstand van elkaar om allebei rustig te worden. Als je daarna weer met elkaar gaat praten, dan is het goed om de stappen te doorlopen zoals beschreven bij tip 5. Spreek af hoe jullie in het vervolg met deze situatie omgaan en op elkaar willen reageren. Eventueel herhaal je de gemaakte afspraken, voeg je nieuwe afspraken toe en bespreek je de consequentie(s). Je tiener kan daar natuurlijk in meedenken. Bij tieners houd je als ouder of leerkracht wel de regie, maar je manier van communiceren wordt steeds meer gelijkwaardig.

 


joyce_rosegrijs_staand_c

Wil je graag een thema-avond over opvoeden bijwonen?
Kijk dan in Joyce’ online Agenda voor een workshop, lezing of OpvoedParty bij jouw in de buurt.

Wil je Joyce graag uitnodigen om een thema-avond over opvoeden te geven?
Kijk dan hier voor mogelijke thema’s en/of neem contact met haar op.


 


Ten slotte…

De crux van deze aanpak zit hem erin dat je bovenstaande stappen consequent blijft toepassen. Hoe langer je met deze totale aanpak aan de slag gaat, hoe duidelijker het voor je kind wordt, hoe beter je kind zijn boosheid leert hanteren. Dat zorgt er overigens ook voor dat stap 6 steeds minder nodig is en uiteindelijk overbodig wordt.

Last but not least: Kijk eens wat vaker in de spiegel…
Kinderen van alle leeftijden leren veel van wat ze van anderen zien, dus ook hoe anderen omgaan met lastige situaties. Zo zullen ze ook van jou als ouder of leerkracht leren (en overnemen) hoe jíj reageert als je boos bent. Dat betekent dat jij je aan precies dezelfde afspraken zult moeten houden als die je voor je kind hebt gemaakt. Ook jij gaat dus niet iemand uitschelden, kwetsen, pijn doen of met voorwerpen gooien als je boos bent. Kortom, laat je kind zien hoe het op een goede manier boos kan zijn door het zelf ook zo aan te pakken. Wees op díe manier boos, zoals je graag ziet dat je kind het ook zou doen.

Lees ook het artikel: ‘Waarom worden kinderen en tieners toch zo boos?‘.


Dit artikel heb ik geschreven in opdracht van het CJG043.

 

Wil je graag reageren op dit artikel?
Dat mag! Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!

 


tip_gezinWil jij meer OpvoedTips van Joyce lezen én ze als eerste in je mailbox ontvangen? 
Dat kan! Helemaal gratis en vrijblijvend. Aanmelden is heel eenvoudig.

Cadeau: Als welkomstcadeau ontvang je meteen na je aanmelding het E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’.
Je leest er hier meer over.


joyce_rosegrijs_staand_cHeb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

 

Klik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

 

Joyce gebruikte voor dit artikel de volgende bronnen:
Psychogoed.nl
– Ouders.nl
– JMouders.nl

 

Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle OpvoedTips:
– ‘4 manieren om je kind te helpen met lastige emoties (+ 3 BONUSTIPS)’. Klik hier.
– ‘Waarom huil je nu alweer?’ (over: Hoe je ervoor zorgt dat je kind minder huilt.). Klik hier.
– ‘Voorkom ongewenst gedrag: Geef je kind positieve aandacht.’ Klik hier.
– ‘De time out: Hoe werkt die eigenlijk?’ (over: De time out in 5 stappen). Klik hier.
– ‘Wat doet een opvoedcoach eigenlijk? | Joyce Akse vertelt.’ Klik hier
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

logo_akse_coaching_klein_nieuw

 

Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl. 

Yes, mijn kind is introvert! (En waarom dat helemaal niet erg is.)

Heeft jouw kind dit ook wel eens…?
Je bent jarig en je hebt een paar familieleden uitgenodigd om samen met jullie je verjaardag te vieren. Eén voor één bellen ze aan. Je zoon (4) loopt met je mee om de deur open te maken. Opa en oma komen als eersten. Ze feliciteren jou en willen daarna meteen je zoontje een knuffel geven, maar hij kruipt gauw achter je benen. Zo kan oma niet meer bij hem komen. Pas als opa & oma een tijdje bij jullie op bezoek zijn, gaat hij naar hen toe om hen een knuffel te geven.

Of: Terwijl je jongste twee kinderen lekker samen spelen, gaat je oudste (8) naar zijn kamer om daar in alle rust een boek te lezen. Hij vindt lezen hartstikke leuk, soms zelfs leuker dan met andere kinderen spelen.

Of: Je hebt van de juffrouw gehoord dat je dochter (10) in de klas heel rustig is. Ze luistert aandachtig als de juffrouw aan het woord is en ze maakt netjes de opdrachten als de juf dat aangeeft. De juffrouw spoort haar regelmatig aan om vaker haar zegje te doen in de klas. Zodra je kind thuis is, is ze hartstikke moe, huilerig en kan ze nog maar weinig hebben.

⇒ Dit zouden zo maar eens beschrijvingen kunnen zijn van drie introverte kinderen.


Is jouw kind misschien ook introvert…?

jongen_leest_boek_op_bedMisschien weet je het nu nog niet zeker, maar na het lezen van dit artikel weet je het vast wel. In dit artikel ga ik je namelijk uitleggen wat ‘introversie’ precies is. Uiteraard houd ik het niet bij een definitie, want er is nog veel meer over dit onderwerp te vertellen. Ik geef ook aan welke vooroordelen er bestaan over introverte kinderen, welke voor- en nadelen er voor je kind aan zitten om introvert te zijn en wat het verschil is tussen introversie en verlegenheid. Tenslotte geef ik je handige tips voor als je het idee hebt dat je kind het behoorlijk lastig vindt om introvert te zijn.


Vooroordelen over introverte kinderen

Voordat ik je uitleg wat introversie precies is, ga ik je eerst uit de doeken doen welke vooroordelen er zoal bestaan over kinderen die introvert zijn. Je vindt de vooroordelen in het volgende rijtje.

meisje_speelt_niet_met_andere_kinderenIntroverte kinderen… 
– zijn onzeker.
– praten niet graag.
– vinden het eng om een kamer binnen te stappen, waar andere kinderen of volwassenen zijn.
– zijn stille en saaie muurbloempjes.
– zijn verlegen of antisociaal.
– zijn altijd ‘eenkennig’ gebleven.
– hebben een psychologische aandoening, die wat weg heeft van sociale angst.
– zijn kinderen zonder gevoel voor humor.

⇒ Gelukkig zijn vooroordelen doorgaans niet waar en dat is nu ook het geval. In de juiste omstandigheden zijn introverte kinderen namelijk helemaal niet onzeker over zichzelf, praten ze honderduit, hebben ze diepgaande gesprekken met anderen, gaan ze zonder problemen af op een groep mensen, vinden ze het fijn om activiteiten met een ander te ondernemen en hebben ze een geweldig gevoel voor humor.

Deze omschrijvingen passen dus niet per definitie bij introverte kinderen en kunnen we dan ook gauw naar het land der fabelen verwijzen… 😉

 

Maar wat is introversie dan wel? Dat lees je hieronder.


joyce_grijs_aanjou_1
Maak je je zorgen over je kind (0-16 jaar) dat niet goed luistert, slaapt of eet? Of heb je een andere opvoedvraag, waar je graag een antwoord of oplossing voor wil?

Lees dan hier wat ik voor je kan doen om dat op te lossen.

Wil je eerst meer over mij en m’n bedrijf weten?
Lees dan hier meer over m’n achtergrond.


 


Maar wat is introversie dan wél…?

meisjes_lachen_op_stoepjeIntroversie is een aspect van je persoonlijkheid. Je kent misschien ook wel andere persoonlijkheidskenmerken, als extraversie (tegenovergestelde van introversie), vriendelijkheid, zorgvuldigheid, emotionele stabiliteit en openheid voor nieuwe ervaringen; de zg. Big Five-persoonlijkheidfactoren. De persoonlijkheid van jouw kind (of van jou zelf) is een specifieke combinatie van deze persoonlijkheidskenmerken / -factoren.

Introverte kinderen zijn kinderen, die over het algemeen de voorkeur geven aan een rustige omgeving met weinig prikkels. Ze zijn graag op zichzelf en denken graag veel en goed na. Ze krijgen energie van alleen zijn of van spelen met een klein groepje kinderen. Ze vinden het echter niet erg om bij andere kinderen te zijn, maar het kost hen wel energie. Een drukke sociale situatie kan voor een introvert kind vermoeiend zijn en het kan er sneller overprikkeld door raken.

Zoals je hierboven al las, is extraversie een andere persoonlijkheidseigenschap en wel het tegenovergestelde van introversie. Kinderen, die extravert zijn, vinden sociale situaties en het bijzijn van andere kinderen juist heerlijk. Extraverte kinderen halen juist energie uit de omgang met en het bijzijn van anderen.

 

Kortom: een introvert kind raakt geleidelijk aan energie kwijt tijdens sociaal contact (en zoekt daarna de stilte op om die energie bij te tanken), terwijl een extravert kind juist energie krijgt van sociaal contact.

 


Wist je dat zo’n 30% van alle mensen introvert is…?


 


Verschil tussen introverte en verlegen kinderen

meisje_verlegen_naast_boomSoms worden de termen ‘verlegenheid’ en ‘introversie’ als synoniem gebruikt, maar ze betekenen toch echt iets anders. Ik zal het verschil hieronder voor je uiteenzetten.

Het gedrag dat je bij een verlegen kind ziet, komt vaak voort uit angst. Een verlegen kind is bang om veroordeeld of beoordeeld te worden en het is nerveuzer van aard. Het zou het liefst uitbundiger willen zijn, maar kan dat niet opbrengen. Een verlegen kind schaamt zich voor zichzelf en denkt bij voorbaat al dat alles wat hij/zij zegt of doet (in het bijzijn van anderen) vervelend of stom is.

Introverte kinderen zijn op zich helemaal niet bang aangelegd. Ze zijn stil en op zichzelf, omdat ze merken dat ze dat fijn vinden. Ze kiezen er zelf voor om zich terug te trekken en die keuze is niet gebaseerd op angst; ze houden eenvoudigweg van alleen zijn. Tegelijkertijd hechten ze niet al te veel waarde aan de mening van anderen en zijn niet bang om hun eigen mening uit te drukken. Sociale situaties hoeven ook niet problematisch te zijn, want ze kunnen net zo goed een goed gesprek hebben met goede vrienden; het gesprek gaat dan alleen niet over koetjes en kalfjes, maar veel meer over diepgaande thema’s.

Introversie is ook geen psychologische of psychiatrische aandoening (zoals sociale fobie / angst wel is) of een ‘uit de kluiten gewassen’ eenkennigheid. 

 


Wist je dat er ook veel beroemde personen introvert zijn?
Denk maar eens aan Abraham Lincoln, Albert Einstein, Rosa Parks,
Mahadma Gandhi,  Bill Gates, Meryl Streep, J.K. Rowling,


 

 

De voordelen van introvert zijn
Je zou kunnen stellen dat de maatschappij over het algemeen meer gericht is op extraverte kinderen dan introverte kinderen. Er wordt bijv. van jongs af aan verwacht dat kinderen met andere kinderen spelen, dat kinderen assertief zijn en voor zichzelf opkomen. Terwijl een introvert kind er soms juist voor kiest om even niet met andere kinderen te spelen of om even niks te zeggen.

Sterker nog, kinderen die introvert zijn, hebben hele mooie eigenschappen en sterke kanten.

 

Hieronder vind je een overzicht van waar jouw introverte kind allemaal goed in is:

jongen_ligt_op_grond_vliegtuigje

– Hij vindt het niet erg om alleen te zijn en kan zichzelf goed vermaken / bezighouden. Hij verveelt zich niet snel.

– Hij kiest ervoor om wat meer op zichzelf te zijn. Hij is ingetogen en niet bang om buiten de boot te vallen.

– Hij heeft waarschijnlijk geen grote vriendengroep, maar met de vrienden die hij heeft, heeft hij wel een hechte band. Ze kunnen samen diepgaande gesprekken voeren.

– Hij is zelfstandig en onafhankelijk. Als hij een probleem heeft, dan probeert hij het eerst zelf op te lossen.

– Hij is van het kaliber ‘eerst denken, dan doen’. Dat betekent dus eerst observeren, dan informatie verzamelen, dan nadenken over de gevolgen en dan pas doen.

– Hij kan goed reflecteren op zichzelf. Hij is aanvankelijk misschien niet heel open over zijn gevoelens, maar zodra je zijn vertrouwen hebt gewonnen, is hij goed in staat om zijn gevoelens te uiten.

– Hij is bedachtzamer en stiller dan extraverte kinderen; hij zal dan ook niet snel primair reageren. Echter, als hij iets zegt, dan is het wel van belang. Dat maakt een introvert ook communicatief sterk, omdat hij goed luistert en nadenkt voordat hij iets zegt.

– Hij hoeft niet in het middelpunt van de belangstelling te staan en zal dan ook niet de aandacht van anderen trekken.

TIP: Bekijk deze mooie TED-lezing van Susan Cain over
‘De kracht van Introversie
‘.

 


joyce_rosegrijs_staand_c

Wil je graag een thema-avond over opvoeden bijwonen?
Kijk dan in Joyce’ online Agenda voor een workshop, lezing of OpvoedParty bij jouw in de buurt.

Wil je Joyce graag uitnodigen om een thema-avond over opvoeden te geven?
Kijk dan hier voor mogelijke thema’s en/of neem contact met haar op.


 

Uiteraard zijn er ook nadelen, die introverte kinderen kunnen ervaren. Die vind je hieronder:

meisje_in_klas_saai– Ze kunnen het gevoel hebben dat ze zich anders moeten gedragen dan dat ze uit zichzelf doen (bijv. ze horen dat ze meer met andere kinderen moeten spelen of meer van zich moeten laten horen) of ze krijgen opmerkingen over hun gedrag (bijv. Wat ben je maar stil?, Ben je je tong verloren?). Hierdoor kunnen ze het gevoel krijgen dat ze anders dan anders of niet goed genoeg zijn.

– Alle kinderen gaan naar school en dat is per definitie een ‘sociaal gebeuren’. Je hebt dan een groot deel van de dag met anderen (zoals klasgenoten en leerkracht) te maken. En nou is dat op zich geen probleem voor introverte kinderen, maar we zagen wel al dat sociale situaties voor introverte kinderen energie kosten. Ze hebben dus ook op school tijd nodig om zich soms even terug te trekken of om alleen te kunnen werken.

=> In dit kader is het goed om groepsopdrachten wat meer te beperken en voldoende af te wisselen met individuele opdrachten.

=> Als je kind thuis komt van school kan een momentje rust of alleen zijn al fijn zijn om zijn batterij weer op te laden.

 

Maar – ook al zijn er bij iedere persoonlijkheidseigenschap nadelen te benoemen – over het algemeen is het helemaal niet erg als je kind introvert is. 

 

Als je kind last heeft van zijn eigen introversie… 
Het wordt natuurlijk een heel ander verhaal als je merkt dat je kind zelf last heeft van zijn introversie en zich daardoor anders gaat voordoen of misschien wel bepaalde situaties of personen gaat vermijden. Dan is het goed om je kind te helpen en te ondersteunen.
Bijv. je kind is vaker verdrietig omdat hij het gevoel heeft dat hij meer vriendjes zou moeten hebben. Of: hij gaat liever niet meer naar school omdat er maar steeds op gehamerd wordt dat hij in de klas vaker van zich moet laten horen. 

 

Hoe kun je je kind of leerling hierbij helpen?

boek_matilda_dahl(1) Neem je kind serieus en accepteer hem zoals hij is. 
Je kind moet weten dat hij goed is zoals hij is en dat hij zich niet anders voor hoeft te doen dan dat hij is. Bespreek met je kind wie er nog meer introvert is, wellicht een naaste, en bespreek samen hoe die persoon met bepaalde situaties omgaan.
Boekentip: Laat je kind het boek ‘Mathilda’ van Roald Dahl lezen (of lees het voor). 

Als je merkt dat je kind bepaalde situaties lastig vindt, dan kun je die samen voorbereiden. Als je kind het bijvoorbeeld lastig vindt om naar een feestje te gaan (Met wie moet ik dan spelen? Wat kunnen we dan doen? En als het andere kind dan iets anders wil doen?), dan kun je vooraf samen bedenken hoe je kind die situatie kan aanpakken. Je kind wil de situatie misschien eerst even observeren; dat kunnen jullie ook samen doen. Bespreek wat je ziet en wat je kind allemaal kan gaan doen. Je kunt aangeven dat je kind niet de hele tijd met andere kinderen hoeft te spelen; het mag best even alleen spelen, een boekje lezen of rustig bij jou komen zitten. Op die manier kan hij ook weer even zijn batterij opladen, zodat hij daarna terug kan gaan om weer met de andere kinderen te gaan spelen.

(2) Bespreek de momenten of situaties die lastig zijn voor je kind. 
In het verlengde van tip 1 is het goed om te weten wat je kind lastig vindt, bijv. in sociale situaties. Vindt je kind het lastig om de hele tijd met een ander kind te spelen (zoals hierboven) of heeft het eerder last van de drukte? Afhankelijk van het antwoord van je kind kun je samen bedenken hoe je kind er op een fijne manier mee om kan gaan.
Als je kind dan bijv. toch met een ander kind speelt, terwijl hij aangaf dat hij daar best wel tegenop zag, benoem dat dan en laat weten dat je het knap vindt dat je kind het toch gedaan heeft. Dat geeft je kind vertrouwen in eigen kunnen en zal maken dat die stap de volgende keer weer wat kleiner is.
Blijf wel steeds voor ogen houden dat je kind kleine stappen kan zetten om soms iets te doen wat het niet prettig vindt, maar het hoeft natuurlijk niet totaal te veranderen. 


(3) Bespreek de persoonlijkheid van je kind met zijn leerkracht. 

Het is goed om de leerkracht van je kind te laten weten dat je kind introvert is. In een klas met veel leerlingen kan een leerkracht een introvert kind (onverhoopt) verkeerd inschatten en wellicht labelen als lui, ongeïnteresseerd of zelfs arrogant. Nou vind ik het persoonlijk sowieso niet wenselijk om een kind te labelen (bijv. als ‘introvert’), maar het is niet verkeerd om een ander, die veel met je kind te maken heeft, inzicht te geven in het karakter van je kind.

 

Tot slot
kinderen_lachen_samenMet dit artikel heb ik duidelijk willen maken dat er helemaal niks mis is met kinderen, die introvert zijn. Het is dan ook voor introverte kinderen helemaal prima om te zijn wie ze zijn. De ene persoonlijkheidseigenschap is nou eenmaal niet beter dan de andere; het maakt dus helemaal niks uit of je kind nou introvert of extravert is. 

⇒ Dit is dan ook meteen een pleidooi voor iedereen om zichzelf te accepteren zoals ze zijn en om zich niet anders voor te doen dan ze zijn. Je hoeft je als introvert dus niet extravert(er) te gaan gedragen; andersom ook niet. Je bent goed zoals je bent!


Wil je graag reageren op dit artikel?
Dat mag! Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!

 


tip_gezinWil jij meer OpvoedTips van Joyce lezen én ze als eerste in je mailbox ontvangen? 
Dat kan! Helemaal gratis en vrijblijvend. Aanmelden is heel eenvoudig.

Cadeau: Als welkomstcadeau ontvang je meteen na je aanmelding het E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’.
Je leest er hier meer over.


 

joyce_rosegrijs_staand_cHeb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

 

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

 

Klik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

 

Joyce gebruikte o.a. onderstaande referenties voor dit artikel:
– ‘Wanneer is iemand introvert?’. Klik hier
– ‘Verlegen zijn heeft twee kanten’. Klik hier
– ‘9x waarom een introvert kind bijzonder is’. Klik hier
– ‘Ik ben niet verlegen’. Klik hier.
– ’10 tips voor ouders van een introvert kind’. Klik hier

 


Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle OpvoedTips:

– ‘4 manieren om je kind te helpen met lastige emoties (+ 3 BONUSTIPS)’. Klik hier.
– ‘Waarom huil je nu alweer?’ (over: Hoe je ervoor zorgt dat je kind minder huilt.). Klik hier.
– ‘Voorkom ongewenst gedrag: Geef je kind positieve aandacht.’ Klik hier.
– ‘Hoe leer je je kind om rekening te houden met anderen? (Over: 5 tips | Sociale vaardigheden).’ Klik hier.
– ‘Wat doet een opvoedcoach eigenlijk? | Joyce Akse vertelt.’ Klik hier
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

 

logo_akse_coaching_klein_nieuw

Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl. 

 

 

Wat je echt moet weten over het huilen, troosten en slapen van baby’s. [Interview met onderzoeker dr. Roos Rodenburg.]

Joyce Akse maakt een serie artikelen, waarin ze experts interviewt over hun eigen onderzoek of werkveld. Het doel van deze serie is om resultaten van wetenschappelijk onderzoek te vertalen naar praktische tips voor ouders, waar ze thuis direct mee aan de slag kunnen. Deze thema’s hebben natuurlijk te maken met het ouderschap, opvoeding en/of de ontwikkeling van kinderen (0-16 jaar). 

 

baby_ouders_pasgeboren_thuisAls kersverse ouder wil je natuurlijk niets liever dan heerlijk genieten van je baby. Je hebt 9 maanden toegeleefd naar de komst van je kleintje en je keek er naar uit om lekker samen te knuffelen en te tutten, om samen te wandelen, om liedjes voor je baby te zingen, noem maar op. Natuurlijk weet je ook wel dat je baby eens af en toe gaat huilen en dat je hem dan kunt troosten.

Nu merk je alleen dat je baby best vaak huilt. Je hebt gehoord dat dat kan komen door darmkrampjes of door te veel prikkels, maar is dat wel zo…? En je ervaart nu ook dat je baby niet alleen overdag huilt, maar ook ’s nachts; en dat niet 1x, maar een paar keer. Natuurlijk ben je ontzettend blij met je baby, maar je had niet verwacht dat die eerste periode zo vermoeiend zou zijn…

Hoe komt het eigenlijk dat je baby zo huilt? Is dat erg voor je baby? Kun je er als ouder wat aan doen of moet je het huilen maar accepteren en wachten tot het over gaat? En is het eigenlijk mogelijk om je baby (en jezelf) beter te laten slapen?

Deze en andere vragen stelde ik aan dr. Roos Rodenburg. Zij is orthopedagoog en onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) en Expertisecentrum voor epilepsie en slaapgeneeskunde Sein. Zij bestudeerd o.a. de Happy Baby-methode, die beoogt baby’s, die veel huilen, babyvriendelijk en effectief te troosten en beter te laten slapen.


(1) Je bent (o.a.) expert op het gebied van het huilen en slapen bij baby’s. Hoe ben je bij dit onderwerp gekomen en wat spreekt jou er persoonlijk zo in aan?
ouderschap_mama_baby_huilend.jpg‘Als orthopedagoog en onderzoeker was ik altijd al geïnteresseerd in kinderen, ouders en het gezin. Daarnaast ben ik zelf moeder van 3 kinderen. Toen mijn 2e baby werd geboren, begon ze een aantal weken na de geboorte heel veel te huilen. Ik wilde er natuurlijk voor haar zijn, ik wilde haar helpen en troosten, maar dat lukte me niet goed. En dat terwijl ik daar bij onze oudste nooit moeite mee had gehad. Ik werd er heel moe van en kreeg sombere gevoelens. Ik begon zelfs aan mezelf als moeder te twijfelen. Ik deed het toch niet anders dan bij m’n oudste; waarom lukte het me nu niet om haar te troosten? Wat deed ik fout?

Deze gevoelens en twijfels zorgden ervoor dat ik van alles ging uitproberen. Misschien had ze last van krampjes, dus gaf ik haar druppeltjes. Misschien zat er iets vast in haar nekje, dus ging ik met haar naar de kinderfysiotherapeut. Kortom, ik probeerde van alles, maar het loste het huilen niet op.

karp_harvey_holding_babyOp een gegeven moment was ik alleen thuis met m’n dochtertje, toen m’n oog op de krant viel. Daar stond een titel als ‘Zij krijgt alle baby’s stil’. Mijn aandacht was natuurlijk direct getrokken. Het was een interview met Carole Lasham, kinderarts in het Tergooi Ziekenhuis. Zij was naar een congres geweest in Amerika, waar ze Harvey Karp, kinderarts en ontwikkelaar van de Happiest Baby methode, voor zag doen op welke manier hij nagenoeg alle huilende baby’s rustig kreeg. Lasham was er helemaal van onder de indruk. Ze ging de methode toepassen in haar werk als kinderarts en merkte ook daar dat de methode bijzonder effectief was. Ze realiseerde zich dat je dus niet lijdzaam hoeft toe te zien dat jouw gezonde baby veel huilt en dat er dus een manier is om ouders met een praktische methode te leren hoe je je baby kunt troosten.

In het krantenartikel stonden ook de 5 stappen waarmee Karp aangaf dat je de baarmoeder nabootste en de baby rustig werd. Ik voerde op dat moment meteen die 5 stappen uit en mijn dochtertje werd stil. Ik was erg onder de indruk!

De Happiest Baby Methode: de 5 S-en van kinderarts Harvey Karp
1. Swaddling: Baker je baby in.
2. Side or Stomach position: Leg je baby op zijn zij / buik op jouw arm of schoot*.
3. Sush: Sus je baby door het geluid ‘shshshsh’ te maken bij het oortje van je baby.
4. Swing: Wiebel of wieg het hoofdje van je baby heel zachtjes heen en weer.**
5. Suck: Laat je baby op een speen of op je pink zuigen.
* Doe dit alleen als je baby wakker is. Als je baby slaapt, leg je hem op de rug.
** Doe dit voorzichtig en met gevoel. Ondersteun altijd het hoofdje en het nekje.
KLIK HIER aan de hand van een video met kinderarts Karp om te zien hoe het werkt.


Als moeder vond ik het natuurlijk heerlijk dat deze methode zo goed werkte.
Het gaf me weer een beter gevoel over mezelf en ik kreeg meer zelfvertrouwen, omdat ik nu in staat was om mijn dochtertje te kalmeren. Ik kon haar niet alleen beter en sneller troosten, maar ze ging ook nog eens beter slapen.
Ik ben me verder gaan verdiepen in de Happiest Baby-aanpak en ben Happiest Baby Educator geworden. Daarna organiseerde ik ook start ups voor professionals.

De onderzoeker in mij werd natuurlijk ook getriggerd; ik wilde graag weten hoe dit kon en hoe het precies werkte. Door m’n eigen ervaringen verwachtte ik dat het zou werken, maar als onderzoeker moest ik een open mind houden. Verder was er in Nederland nog maar weinig over deze aanpak bekend, terwijl deze in Amerika door miljoenen ouders wordt omarmd. Ik wilde graag betekenisvol kunnen zijn voor ouders en professionals in Nederland en startte daarom deze onderzoekslijn.

Op basis van ons onderzoek (met Eline Möller) in het BabyLab (Universiteit van Amsterdam) weet ik nu dat deze aanpak effectief is bij Nederlandse baby’s en ouders. Bij kleinschalig onderzoek behaalden we al veelbelovende resultaten: we volgden 24 baby’s, waarin ouders 3 weken lang dagelijks de Happiest Baby-methode toepasten en een dagboekje bijhielden. We zagen dat het huilen van de baby significant afnam en dat de slaap van baby én ouders significant toenam.
Dit onderzoek werd gedaan m.b.v. een single subject design, waarbij je het veranderproces binnen personen over tijd bestudeerd.

baby_moeder_troost_knuffelt.jpgNog kort even terug naar de periode, waarin ik mijn dochter moeilijk kon troosten: ik merkte dat de boodschap voor ouders vaak was dat het huilen na een tijdje wel minder zou worden en dat je niet veel anders kon doen dan dat te accepteren en af te wachten. De geijkte tips* worden natuurlijk wel gegeven, maar ook als je die toepast kan je baby nog veel huilen. Ouders weten gewoon niet wat ze nog meer kunnen doen.
*: Zorg voor regelmaat en structuur, knuffel je baby, geef je baby jouw nabijheid, voed je baby op tijd ed.

Daarbij komt nog eens dat ouders vaak het gevoel blijven houden dat er toch iets met hun baby aan de hand is en gaan op zoek naar allerlei mogelijke verklaringen en oplossingen. Ze bezoeken bijv. een osteopaat (terwijl we weten dat sommige baby’s na een dergelijke behandeling in ademnood kwamen; er is zelfs een baby aan een dergelijke behandeling overleden), een magnetiseur of doen aan bloesemtherapie. Van deze therapieën weten we dat ze niet werken (of zelfs schadelijk effecten kunnen hebben).

Vaak hebben ouders wel het idee of het gevoel dat een dergelijke therapie werkt, maar dat kan ook heel goed een placebo-effect zijn: alleen al omdat ouders in een bepaalde therapie geloven of omdat ze hun verhaal kunnen doen, er naar hen geluisterd wordt en hun probleem onderkend wordt, zien ze een positief effect bij hun baby. Dat zijn natuurlijk allemaal waardevolle aspecten, maar die maken de therapie an sich nog niet effectief. Door deze therapie toch te volgen gaan ouders vaak al anders (positiever, hoopvoller) naar hun probleem kijken, reageren daardoor anders op hun baby, waardoor hun baby weer anders op hun reageert etc. Dat maakt dat ouders dan wel een positieve ervaring hebben.

Op basis van Amerikaans onderzoek, ons eigen onderzoek en de ervaringen in de praktijk weten we dat veel ouders zich geholpen voelen met de Happiest Baby-methode. Deze methode kunnen ouders op een liefdevolle manier thuis toepassen en zorgt er daadwerkelijk voor dat hun baby significant minder huilt, beter slaapt en waardoor ook de ouders meer nachtrust krijgen.

 


roos_rodenburg.jpgRoos Rodenburg studeerde orthopedagogiek aan de UvA. Ze promoveerde in 2006 op de relatie tussen gezinsfactoren en psychopathologie bij kinderen met epilepsie. Sinds 2011 werkt zij als universitair docent bij de UvA en werkt zij als hoofdonderzoeker bij SEIN, expertisecentrum voor epilepsie en slaapgeneeskunde. Zij onderzoekt de impact van epilepsie op het gezin, enerzijds op kinderen en hun gezinnen onderzoekt, anderzijds ook op moeders met epilepsie en hun kinderen.
Haar onderzoek richt ze eveneens op huil- en slaapproblemen bij jonge kinderen waarbij ze samenwerkt met dr. Eline Moller. Momenteel doen zij beiden onderzoek naar de effectiviteit van The Happiest Baby methode en gebruik van een slim bedje dat reageert op het huilen van de baby.
Daarnaast is ze betrokken bij een onderzoek van Yield van de UvA naar de vroege determinanten van zelfregulatie bij baby’s. Roos verricht voornamelijk onderzoek met behulp van single case experimentele onderzoeks-designs (SCED). SCED helpt haar om de kloof tussen wetenschap en de klinische praktijk te dichten. Patiënten hebben daar direct profijt van. Haar studenten leidt ze graag in deze traditie op.

Lees ook dit artikel van Roos Rodenburg en haar collega’s: ‘Infant crying and the calming response‘.

(Foto van Roos Rodenburg is gemaakt door Marina Haringsma.)


 


(2) Waarom huilen baby’s eigenlijk? En is het een probleem dat baby’s huilen? Wat doet het eigenlijk met de baby zelf als het aan het huilen is?
baby_huilt_in_bedje2Uiteraard wil iedereen graag weten waarom baby’s huilen en is iedereen op zoek naar de oorzaak. Alleen denk ik dat we die waarschijnlijk moeilijk of niet zullen vinden, omdat iedere baby anders is. Afhankelijk van de baby kun je wel zeggen dat je beter de ene strategie kunt toepassen of juist de andere.

Daarbij komt dat het eigenlijk geen probleem is dat een baby huilt. Dat is zijn manier van communiceren; daarmee geeft de baby aan dat er iets aan de hand is. Het probleem ontstaat vaak pas als het je als ouder niet lukt om de baby te troosten. Daarbij komt ook dat de ene ouder het huilen van de baby beter kan verdragen dan een andere ouder. Uiteraard moet je de zorgen en vragen van ouders erover wel altijd serieus nemen. Daardoor kun je de ouder helpen binnen zijn/haar eigen behoefte.

We willen graag nog veel meer te weten komen over wat er precies bij baby’s gebeurt als ze huilen. We zien dat als baby’s huilen ze vaak weer weer in de foetale houding kruipen. De hartslag neemt toe bij baby’s, die onrustig zijn en huilen, zelfs al voordat ze beginnen met huilen. Onderzoekers zien huilen als een indicatie van verhoogde stress bij de baby. Als baby’s beter in staat zijn zichzelf te reguleren, ong. rond 4 maanden en baby’s huilen dan nog veel, dan kan dat een mogelijke indicatie zijn voor latere emotionele en gedragsproblemen.

Op het moment dat de baby huilt, gebeurt er ook van alles bij de ouder:
baby_huilt_moeder_hoofd_tegen_babyHet huilen van de baby grijpt aan op het hele zenuwstelsel van de ouder(s): ze krijgen zweet in hun handen, hun hartslag gaat omhoog en hun motorcortex komt in actie. Vooral dat laatste is een indicatie dat ze iets willen gaan doen, ze willen actie ondernemen. En daar komt dan ook vooral het gevoel van onbehagen bij de ouders vandaan op het moment dat de baby huilt: ze willen fysiek wat gaan doen, ze willen hun baby troosten, alleen merken ze vaak dat wat ze doen niet goed of voldoende helpt. Dat kan stress en onmacht bij de ouder geven, en op de langere termijn, uitputting, een gevoel niet goed voor de baby te kunnen zorgen of sombere gevoelens.

Juist omdat ouders zo’n natuurlijke behoefte hebben om hun baby te troosten, is het belangrijk om dit gevoel serieus te nemen. De mens is nou eenmaal een sociaal dier; het voelt belangrijk om je baby te troosten en om het een gevoel van veiligheid te kunnen geven. Dat is een reden voor ons om bij te dragen aan het onderzoek naar nieuwe interventies voor het troosten van de baby: dat ouders extra middelen tot hun beschikking hebben om het huilen te kalmeren.

Je kunt je wel voorstellen dat het huilen voor de baby onveilig voelt. Er zijn ook andere gevolgen: de baby kan door het huilen niet goed slapen, is meer vermoeid en drinkt daardoor slechter. Hierdoor kan een vicieuze cirkel ontstaan waardoor meer onbehagen bij de baby kan bijdragen aan meer huilen en daarop weer aan een meer machteloos gevoel bij de ouder.

baby_huilend_ligt_alleen_in_bedDus als je je baby hoort huilen, dan wil je in actie komen, bijv. om je baby het gevoel van veiligheid te geven. Je kunt je alleen wel nog afvragen of de baby zich wel echt veilig voelt als het – ondanks dat het in jouw armen ligt – maar door blijft huilen. Ook dan zou de baby namelijk nog steeds een gevoel van onveiligheid kunnen ervaren (niet door de ouder, maar door het ongemak of het blijven huilen an sich). Of dat laatste daadwerkelijk zo is, is op dit moment nog onbekend. In ons onderzoek zagen we echter wel dat wanneer baby’s bij hun moeder op schoot zaten, de baby’s al signalen van onrust gaven, zoals jengelgeluidjes, maar ook een relatief hoge hartslag. Naast de nabijheid van de ouder lijkt er dus ook nog iets anders nodig om de baby te kalmeren. Baby’s die door hun ouder werden gewiegd en gesust waren minder onrustig en hadden een lagere hartslag dan als ze bij hun moeder op schoot zaten zonder dat de moeder wiegde en suste. De moeder moest de baby dus niet alleen tegen zich aanhouden, maar ook op een andere manier in actie komen, bijv. door te wiegen of te sussen. Het lijkt er dus op dat troostende stimuli als kalmerende susgeluiden en wiegen belangrijk zijn in het verminderen van ‘ongemak’ bij de baby.

Kortom, er zijn dus echt meer stappen en handelingen nodig om ervoor te zorgen dat de baby zich prettig voelt en zich laat troosten. Die stappen vind je allemaal terug in de Happiest Baby-methode.

Als baby’s huilen, maken ouders zich vaak zorgen dat er iets aan de hand is met de baby. Bij slechts 5% is er een lichamelijke oorzaak, zoals reflux of koemelkeiwitallergie. Om uit te sluiten of er bij jouw baby een lichamelijke oorzaak is, is het belangrijk dat de huisarts of kinderarts lichamelijk onderzoek doet. Bij 95% van de baby’s is er geen oorzaak voor het huilen.
Twijfel je, zoek dan altijd contact met de huis- of kinderarts.

Er bestaan meerdere verklaringen voor het feit dat (gezonde) baby’s huilen. Ik zal uitleggen wat wel/niet aan die verklaringen klopt.

1. Baby’s huilen omdat ze last hebben van darmkrampjes.
baby_huilt_liggend_op_buik_op_armOuders denken vaak dat hun baby huilt omdat het last heeft van darmkrampjes, maar daar is geen wetenschappelijk bewijs voor. Er wordt wel onderzocht of er bij deze baby’s sprake is van slechtere darmflora, maar daar is op dit moment nog geen consensus over.
Goed om te weten: Ouders geven hun baby om deze reden wel eens probiotica en daarvan weten we dat ze vooral goed werken op het moment dat het baby borstvoeding krijgt; bij flesvoeding hebben probiotica nagenoeg geen effect op het huilen. Vaak geven ouders de probiotica echter pas als ze al gestopt zijn met borstvoeding, maar dan is het dus niet meer effectief.

2. Baby’s huilen omdat ze overprikkeld zijn.
baby_huilt_in_bedje3Ouders horen vaak dat hun baby huilt omdat het te veel prikkels of een te druk programma heeft gehad. Daardoor is het overprikkeld geraakt en heeft het vervolgens tijd nodig om af te schakelen. De oplossing die dan wordt aangedragen is prikkelreductie, bijv. wakker wegleggen op een stille plek.

Echter, de oorzaak van het huilen kan ook een tegenovergestelde reden hebben. De baby voelde zich misschien juist wel fijn in het rumoer (bijv. rustig pratende stemmen, geruis van verkeer in de verte, de bomen in het park) en was daardoor rustig (in de buik was het ook absoluut niet stil). Nu het op een rustige, stille plek in huis wordt gelegd, gaat het huilen. De baby reageert dan juist met huilen op ‘onderprikkeling’ van stimuli, omdat bijv. achtergrondgeluid en de nabijheid van de ouder ontbreken.

We weten ook dat baby’s ritme en voorspelbaarheid fijn vinden. Ze gaan patronen herkennen: als ik honger heb, dan krijg ik eten; als ik slaperig ben, dan wiegt mijn ouder me. Die patronen gaan de baby conditioneren; voorspelbaarheid daarin is erg belangrijk.

Het is dan ook belangrijk dat een baby stimuli krijgt, die hij prettig vindt. Dat zijn bijvoorbeeld stimuli als ouderlijke nabijheid, wiegen, zingen of luisteren naar ‘white noise’ (= witte ruis). Deze stimuli zorgen voor een prettig gevoel bij de baby, o.a. omdat de baby die zal herkennen uit de baarmoeder. Van deze stimuli weten we dat ze behalve voor troost ook juist helpend kunnen zijn bij het in slaap vallen van de baby.

3. Andere theorieën:
Andere theorieën die proberen te verklaren dat baby’s veel huilen, gaan o.a. over de mismatch tussen de reactie van ouder en baby of over depressieve gevoelens van de ouder. Voor deze punten is zowel bewijs voor als tegen gevonden en daar kunnen we op dit moment dus geen eenduidige uitspraken over doen.

Toekomstig onderzoek
Voortbordurend op mogelijke gevolgen van baby’s, die veel huilen en waarvan ouders het lastig vinden om ze te troosten, hadden we als onderzoekers het idee dat als de baby’s op een wat oudere leeftijd nog steeds onrustig blijven, ze wellicht een minder goede zelfregulatie hebben. Mocht dat inderdaad het geval zijn, dan zouden ze op een wat latere leeftijd wellicht ook meer problematisch gedrag laten zien. Daarom willen we graag weten of het effectief leren troosten van baby’s door hun ouders latere zelfregulatieproblemen bij het baby kan voorkomen. Dat gaan we binnenkort onderzoeken.

 


ouderschap_baby04Heb jij vragen over je baby of je prille ouderschap?
Lijkt je baby vaker ontroostbaar of slaapt je baby weinig? Wil je leren welke signalen je baby je allemaal geeft, zodat je goed op zijn behoeftes kunt aansluiten? Heb je andere vragen over je baby of je ouderschap, waar je graag persoonlijk advies van Joyce over zou willen krijgen?
Lees dan hier op welke manier Joyce jou zou kunnen helpen.

Wil je regelmatig nieuws en (realistische) tips ontvangen over zwangerschap, baby’s, de kraamtijd en meer?
Volg dan ‘Blije baby Blije ouders’  op Facebook.


 

(3) Wat kun je als ouder het beste doen als je baby huilt? Waar heeft je baby op dat moment de meeste behoefte aan? Hoe zorg je ervoor dat je baby weer lekker gaat slapen?
‘Helaas is hier ook niet een kort en eenduidig antwoord op te geven. Voor ouders is het vooral belangrijk om hun intuïtie en hart te volgen en een aanpak te kiezen, die bij hen en de baby past om op die manier hun baby te troosten.

Dat houdt o.a. in dat je vanaf de geboorte goed in de gaten moet houden welke signalen je baby je bij een specifieke behoefte geeft, welke signalen je baby je geeft bij honger, bij moeheid etc. Probeer je baby dus te kennen en te lezen. Wees je er overigens ook bewust van dat die signalen weer kunnen veranderen. Er zijn op dit gebied allerlei dingen die goed kunnen helpen; ouders doen dat ook wel intuïtief. Denk dan aan oppakken, bewegen, wiegen, dragen of zingen. Mocht dat voor je baby niet genoeg zijn, dan kun je de 5 stappen van kinderarts Harvey Karp inzetten.

baby_lacht_ingebakerdVoor het troosten van je baby kun je de 5 stappen goed gebruiken, ook als je baby niet zo veel huilt. Als je je baby in een draagdoek wil doen, dan is het goed om – zeker in het begin – je baby eerst op een andere manier te kalmeren (bijv. door de 5 stappen) en daarna pas je baby in de draagdoek te doen. Op die manier krijgt je baby een positieve associatie met de draagdoek. Dat zorgt ook voor een andere beleving van de draagdoek door jouzelf, want dan wordt het geen middel om maar steeds het huilen tegen te gaan. Je kunt een draagdoek gebruiken als je ‘m fijn vindt. Maar het is dus wel belangrijk om je baby eerst te kalmeren en daarna in de doek kalm te houden en zich prettig te (blijven) laten voelen.

Als je je baby troost met de 5 S-en, dan zie je duidelijk dat je baby er kalm en alert van wordt. Indien je baby moe is, dan zal hij erdoor in slaap vallen. Een mooi advies is om dan de slaap- / waaktechniek toe te passen bij je baby. Je maakt dan je baby ervan bewust dat, ook al is hij in slaap gevallen, dat je hem in bedje legt; dat doe je bijv. door even over de handjes of over het voorhoofdje te wrijven. Je kan dan bijv. waarnemen dat je baby even met het neusje fronst of de oogjes lodderig opent. Zo stimuleer je je baby om zelf in slaap te vallen. Ook daardoor creëer je weer een mate van voorspelbaarheid (‘ik word nu in bed gelegd, dus ik kan gaan slapen’) én het haakt in op zelfregulatie bij in slaap vallen. De baby hoeft dus niet wakker- en huilend – een veelvoorkomend probleem – naar bed.

baby_knuffelen_met_papa_in _bedSoms merk je dat je baby lastig in slaap valt in zijn eigen bedje. Ook dan kun je je baby nog steeds kalmeren met 5 stappen, maar eerst buiten het bedje. Als je je baby in zijn bedje gaat leggen, dan buig je eerst voorover in het bedje. Dan leg je hem eerst op zijn zij in bed en daarna pas rustig op zijn rug. Als je baby bij het op de rug leggen toch weer wat onrustig reageert, dan blijf je voorovergebogen over je baby hangen en leg je hem terug op zijn zij. Je legt je onderarmen dan aan weerszijden van je baby, wiegt je baby al liggend zachtjes heen en weer met je armen en ‘sust’ in zijn oor. Zodra je baby gekalmeerd is, kun je hem rustig op zijn rug leggen. Deze vaste stappen en duidelijke aanpak zorgen ook weer voor voorspelbaarheid bij je baby. Ook op deze manier kun je je baby dus gewoon in zijn eigen bedje laten slapen.

Baby’s worden natuurlijk ook wel eens ’s middags tijdens het dutje of ’s nachts wakker. Probeer dan eerst even ‘op je handen’ te gaan zitten. Wacht dus eerst even – 10-20 sec. – om te zien of je baby zichzelf weer in slaap kan brengen. Als je merkt dat je baby toch blijft huilen, dan reageer je er natuurlijk op, door bijv. eerst weer even in het bedje te troosten. Uit onderzoek weten we namelijk dat te snel op je baby reageren meer problematisch slapen in de hand werkt. Gun je baby daarom de kans om zelf weer in slaap te vallen. Lukt het zelf in slaap vallen nog niet, dan ga je wel naar je baby toe en kun je evt. de 5 stappen toepassen om je baby weer in slaap te laten vallen. Overigens, als je baby dan andere signalen geeft (bijv. honger) dan is het belangrijk om adequaat op die andere signalen te reageren.

 


baby_ingbakerd_hydrofiele_doekWorkshop ‘Blije baby & Blije ouders’
Joyce geeft regelmatig workshops, waarin ze je leert hoe je op een positieve en fijne manier omgaat met je baby, vooral als je baby’tje moeilijk slaapt en/of veel huilt. De 5 stappen van de Happiest Baby Methode komen uitgebreid aan bod.

Je leest hier of Joyce deze workshop binnenkort ook bij jou in de buurt geeft. 


 

(4) In de media wordt regelmatig aandacht besteed aan baby’s, het huilen, het (niet) slapen en aan de gebroken / slapeloze nachten van jonge ouders. Je kunt dus van alles over dit thema lezen en te weten komen. Daar zitten uiteraard goede tips bij, maar er zal ook informatie tussen zitten die niet (helemaal) klopt. Bestaan er zg. ‘mythes’ rondom het huilen en slapen van baby’s, die je graag zou willen ontkrachten / doorbreken?

 

Mythe 1: Ouders moeten dag en nacht bij hun baby zijn. Alleen op die manier kun je adequaat op je baby reageren.
Adorable newborn baby boy in hospital cotDit thema ligt vaak heel gevoelig. Ouders hebben door deze opvattingen namelijk het gevoel dat ze geen goede ouder zijn als ze niet 24/7 klaar staan. Het lijkt wel een ‘alles of niets’-situatie, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Het komt er juist op aan dat je overdag goed op elkaar kunt reageren. Het is dus niet zo dat je als ouder alleen maar door dag en nacht bij je baby te zijn de voorwaarde is om adequaat op hem te reageren.

De 5 stappen helpen je baby om beter te slapen. Als je baby beter slaapt, dan zorgt dat ervoor dat iedereen beter is uitgerust. En juist dat komt de hechting echt ten goede omdat je dan adequater, sensitiever en warmer op je baby kunt reageren. Op de momenten dat je wakker bent en op een sensitieve manier contact met elkaar kunt maken, ben je beter beschikbaar voor je baby.

Bedenk je ook maar eens dat als je het gevoel hebt dat je 24 uur per dag voor je baby beschikbaar moet zijn of als het goed zou zijn om je baby in je bed te hebben liggen (terwijl je eigen nachtrust daar hinder van heeft) je daar eigenlijk het tegenovergestelde mee bereikt. Door minder te kunnen slapen, reageer je kribbiger naar je baby en/of kun je somber raken; dan reageer je minder sensitief op je baby. Vermoeide ouders kunnen kribbig raken en minder alert reageren. Chronisch slaaptekort heeft hetzelfde effect op je aandacht als dat je dronken bent.

Goed uitgerust zijn is dus niet alleen een belangrijke voorwaarde om zo sensitief mogelijk op je baby te kunnen reageren, maar ook van belang voor je lichamelijke en mentale gezondheid. Uit onderzoek weten we dat de 5 S-en daar zowel ouder als baby bij helpen.

Mythe 2: Baby’s kunnen niet doorslapen.
baby_voeding_nacht_moederVaak wordt gedacht dat baby’s niet kunnen of mogen doorslapen, omdat ze ’s nachts of om de 3-5 uur een voeding nodig hebben. Dat geldt echter niet voor alle baby’s.

Het is inderdaad niet de bedoeling om meteen vanaf de geboorte te werken aan doorslapen, maar sommige baby’s kunnen dat wel. Sommige baby’s van 8-9 weken oud kunnen al flink aan een stuk doorslapen. Op het moment dat de biologische klok op gang begint te komen, dan zie je dat sommige baby’s al hun maximale slaapduur gaan opbouwen. Sommige baby’s doen dat dan al en het is niet verkeerd om daar als ouder aan bij te dragen, door bijv. je baby de kans te geven om zelf weer in slaap te vallen. Je hoeft het doorslapen natuurlijk niet af te dwingen, dat is weer het andere uiterste, maar geef je baby wel de kans om weer lekker verder te slapen. Als je baby, die goed groeit en goed aankomt, dus ’s nachts wat langer aan een stuk slaapt, dan is dat helemaal niet verkeerd. Je hoeft hem dan niet wakker te maken, want hij kan nou eenmaal langer zonder voeding.
Goed om te weten: deze baby’s tanken bij eerste ochtendvoeding flink bij. Zij krijgen over een hele dag genomen namelijk evenveel voeding binnen als baby’s, die ’s nachts niet doorslapen.

 

 


fb_omslagfoto_mamaclubEen goede voorbereiding is het halve werk.’
Wil je je graag extra goed voorbereiden op je zwangerschap, je kraamtijd, je bevalling of je baby’tje? Kom dan naar de MamaClub.

De MamaClub is speciaal bedoeld voor aanstaande en kersverse mama’s, die graag meer willen weten over specifieke thema’s, die horen bij deze bijzondere periode in hun leven.

Wil je weten waar de volgende MamaClub-avond over gaat? Klik dan hier.


 


(5) Stel dat dit interview gelezen wordt door ouders, die een baby hebben die veel huilt. Wat zou je hen willen adviseren? Welke stappen kunnen ze het beste zetten om ervoor te zorgen dat hun baby minder huilt? En wanneer kunnen ouders het beste externe hulp inschakelen?
baby_slaapt_bij_mam_op_schouderWe weten uit onderzoek (én vele ervaringen van kersverse ouders) dat de Happiest Baby Methode goed werkt. We moedigen je aan deze 5 stappen dus ook bij jouw baby toe te passen. Daarnaast is het belangrijk om voor voorspelbaarheid voor je baby te zorgen. Daar dragen deze stappen natuurlijk ook aan bij, omdat je ze steeds op dezelfde manier en in dezelfde volgorde gaat uitvoeren. Hou daarbij echter de signalen, die je baby je steeds geeft, in de gaten.

Praat over het huilen (en jouw gevoelens over het huilen) met andere ouders, familieleden, vrienden. Zorg dat anderen je kunnen helpen, ook om zelf op adem te komen. Zorg dus goed voor jezelf. Als uitgeruste ouder kun je er beter zijn voor je baby.

Maak je je zorgen over je baby, bijv. omdat je het gevoel hebt dat je baby niet goed gedijt of groeit, niet goed in z’n vel zit, ga dan naar de huis- of kinderarts en bespreek je zorgen.

Als je Post Partum Depressie (PPD) hebt of vermoed dat je dat hebt, zoek dan zeker hulp. Dan kan het ook heel fijn zijn om de 5 stappen te gebruiken, zodat het huilen geen extra stressfactor meer voor je vormt. Als je dan beter uitgerust raakt, omdat je baby beter gaat slapen (en jij ook), dan kun je de hulp voor PPD beter verdragen. Dan heb je daar ook weer meer ruimte voor en ben je er meer ontvankelijk voor. Alleen inzetten op depressie heeft bij een veel-huilende-baby weinig zin; het is dus ook belangrijk om aandacht te hebben voor het huilen van de baby.

 

(6) Wat is wat jou betreft het belangrijkste dat ouders met een veel huilende baby moeten weten of doen? Wat is jouw allerbelangrijkste tip voor jonge ouders?

Voor aanstaande ouders:
ouderschap_koppel_echo_fotoHet is heel belangrijk om te weten hoe het is om een baby te hebben en wat er dan op je af kan komen. Alle baby’s huilen, maar de mate waarin ze dat doen verschilt per baby. Maar realiseer je dat zelfs als je baby niet voldoet aan de officiële richtlijnen voor een huilbaby (3 uur per dag, 3 dagen per week, 3 weken lang) het ook dan te veel voor je kan zijn. Zorg tijdens je zwangerschap al voor een goede voorbereiding op wat je als ouder kunt doen als je baby (veel) huilt; weet wat je dan kunt doen. Het is goed om te weten hoe je je baby kunt troosten en te weten hoe dat werkt met het slapen van je baby. Als je het pas bij het consultatiebureau gaat hebben over slapen en huilen, dan ben je al een paar weken met je baby onderweg en dan kun je al afgegleden zijn van huilen naar slaaptekort en dan is het leed al geleden. Als je je goed voorbereid en weet wat je kunt doen, dan is dat gelukkig vaak goed te voorkomen!

Voor kersverse ouders
ouderschap_baby_ouders_in_bed_ogen_dichtZorg ervoor dat je je baby in de kraamweek goed leert kennen. Ga op zoek naar de signalen die je baby je geeft als hij honger of slaap heeft. Deze signalen kunnen wel veranderen naarmate je baby ouder wordt. Zorg niet alleen tijdens de kraamperiode maar ook erna voor veel huid-op-huid-contact. Dat helpt je baby om zich prettig te voelen. Kies bijv. één voeding uit waarbij je je baby helemaal bloot op je buik legt (zowel bij borst- als flesvoeding).

Op het moment dat je baby slaapt, aarzel dan niet om een bakerzakje aan te trekken. Zeker na de eerste kraamweek. We zien vaak dat dat baby’s dat prettig vinden. Daarmee voorkom je al veel onrust en dat ze zichzelf wakker maken door met armpjes en beentjes te slaan. Ook dit draagt bij aan een wat rustigere slaap, zowel voor baby als voor ouder.

Neem je baby sowieso eens wat vaker in de zijpositie of op zijn buik bij jou op schoot of op je arm. Dat vinden veel baby’s prettig, prettiger dan op hun rugje in je armen. Geef dat ook eens als tip aan het kraambezoek!

Extra tips
Wil je meer lezen over dit onderwerp?
Lees dan bijvoorbeeld het boek ‘Inbakeren’ of ‘De Karp Methode’ van Carole Lasham.
Lasham, C. (2016) . Inbakeren. Kosmos uitgevers, Utrecht/Antwerpen
Lasham, C. (2014). De Karp-methode. Kosmos Uitgevers, Utrecht/Antwerpen
Bekijk hier hoe de Happiest Baby Methode werkt aan de hand van een video met kinderarts Harvey Karp. Meer informatie over deze methode vind je ook op www.happiestbaby.com.


Wil je graag reageren op dit artikel?
Dat mag! Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!

 


tip_gezinWil jij meer OpvoedTips van Joyce lezen én ze als eerste in je mailbox ontvangen? 
Dat kan! Helemaal gratis en vrijblijvend.
 Aanmelden is heel eenvoudig.

Cadeau: Als welkomstcadeau ontvang je meteen na je aanmelding het E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’.
Je leest er hier meer over.


 

 

joyce_rosegrijs_staand_cHeb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

 

 

 

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

 

Klik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

 

Lees verder over gerelateerde thema’s:
– ‘Waarom huilt mijn kindje toch zo? Over: Hoe je huilen bij baby’s vermindert.’ Klik hier.
– ‘Hoe overleef je je kraamweek? 5 tips die je nooit had willen missen.’ Klik hier.
– ‘Als jouw wolk niet rose is, maar grijs of zwart… (Over: kraamtranen, postpartum depressie en bevalangst.)’ Klik hier.
– ‘Borstvoeding geven, kolven en werken: Hoe was dat voor mij? (Een persoonlijk verhaal)’. Klik hier.
Klik hier voor andere opvoedtips, bijv. over voeding, media, beweging ed.

 

logo_akse_coaching_klein_nieuw

Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.

‘Waarom huil je nu alweer?’ (over: Hoe je ervoor zorgt dat je kind minder huilt.)

Iedereen doet het wel eens: huilen. Volwassenen doen het, kinderen natuurlijk ook.

kind_verdrietig_huilt_bij_mama

Als je kind jong is, vind je het waarschijnlijk niet zo erg als hij begint te huilen. Als je kind ouder wordt, is de kans groter dat je het huilen van je kind steeds minder accepteert.

Van baby’s weten we natuurlijk wel dat ze het huilen nodig hebben om iets aan te geven; dat is hun manier van communiceren, dus dat accepteren we wel. Maar accepteren we het ook nog als een jongen van 8 jaar gaat huilen…? En waarom zit daar eigenlijk een verschil in? Op welke leeftijd accepteren we het ineens niet meer (of duidelijk minder) en hoe komt dat? Verdriet is toch een hele normale emotie en mag toch geuit worden. Waarom vinden we ‘huilen’ dan toch nog best lastig om te accepteren…?

In onze maatschappij hebben we – onbewust – vrij sterke ideeën over wie mag huilen en wanneer het wel/niet mag. Je vindt het misschien vervelend als je kind te lang huilt of als het huilen van je kind te vaak voorkomt; je ergert je aan het gehuil als je het idee hebt dat je kind zich aanstelt of als er in jouw ogen geen reden (meer) is om te huilen. Of misschien vind je het wel vervelend als je kind huilt omdat je bang bent dat anderen je kind een huilebalk vinden…?

Vaak zie je op het gebied van huilen een duidelijk verschil tussen jongens en meisjes. Als een kind valt en pijn heeft dan zeg je als het een jongen is al eerder ‘stop maar met huilen, je bent toch een grote jongen’, terwijl als het een meisje is je haar in die situatie gewoon troost. Het zal dan langer duren voordat je aangeeft dat ze moet stoppen met huilen.

man_vrouw_ondergaande_zon_zeeDat verschil zie je ook nog bij volwassenen terug: als vrouwen huilen is het eigenlijk niet zo erg, maar als mannen huilen wordt dat eerder gezien als teken van zwakte. Van mannen verwacht onze maatschappij veel meer dat ze niet huilen en dat zij hun emoties goed kunnen beheersen…
Wat mannen ook altijd goed afgaat; kijk maar eens bij een voetbalwedstrijd… 😉 #grapje

Terug naar onze kinderen. Het ene kind huilt eerder of vaker dan het andere. Het ene kind laat zijn tranen vrij gemakkelijk de vrije loop, terwijl het andere het liefst nooit wil huilen en zich zo lang mogelijk verbijt. En weer een ander is er niet zo mee bezig en huilt alleen wanneer het ‘nodig’ is.

Uiteraard is de reden waarom of de situatie waarin je kind huilt niet altijd hetzelfde. Er kunnen diverse redenen zijn waarom je kind gaat huilen. Hieronder vind je er een overzicht van.

 

 


joyce_grijs_aanjou_1
Maak je je zorgen over je kind dat veel huilt? Of heb je een andere opvoedvraag, waar je graag een antwoord of oplossing voor wil?

Neem dan contact met me op.

Wil je eerst meer over mij en m’n bedrijf weten?
Lees dan hier meer over m’n achtergrond.


 

 


R
edenen waarom je kind kan gaan huilen: 
jongen_huilt_op_bankje– Hij heeft pijn (bijv. hij heeft net zijn hoofd gestoten).
– Hij is teleurgesteld (bijv. je hebt beloofd dat jullie naar de speeltuin zouden gaan, maar ineens regent het pijpenstelen, dus dat tripje gaat niet door).
– Hij is boos (bijv. zijn broer heeft speelgoed van hem afgepakt).
– Hij is gefrustreerd (bijv. hij probeert al een tijdje om iets in elkaar te zetten, maar het lukt steeds maar niet).
– Hij voelt zich niet lekker (bijv. hij heeft een griepje onder de leden).
– Hij is geschrokken of bang (bijv. er reed net een motor langs en die maakte een hard geluid).
– Hij ervaart stress (bijv. volgende week moet hij een spreekbeurt geven en dat vindt hij ontzettend spannend).
– Hij zit niet lekker in z’n vel (bijv. hij heeft ’s ochtends op school straf gekregen of een klasgenootje deed gemeen tegen hem).
– Hij heeft honger (bijv. hij heeft op school zijn lunch niet gegeten en heeft nu echt een hongergevoel).
– Hij is moe (bijv. hij is vannacht vaker wakker geworden en heeft daardoor niet goed geslapen).
– Hij heeft jouw aandacht nodig (bijv. je bent de afgelopen week veel weggeweest voor je werk of je hebt in huis veel klusjes gedaan, waardoor je weinig tijd had voor je kind).
– Hij heeft verdriet (bijv. zijn liefste opa of huisdier is overleden en hij mist hem enorm).
En misschien zijn er nog wel andere redenen die je kunt bedenken waarom jouw kind huilt. 

Heb je een baby (0-1 jaar), die veel huilt? Lees dan hier hoe je huilen bij baby’s vermindert. 

 

Is huilen goed of fout? 
Je mag je afvragen of het wel zo verkeerd is dat je kind huilt. Een kind reageert namelijk vrij primair op wat er om hem heen gebeurt. Bijvoorbeeld: Als je kind boos is, kan het gaan schreeuwen; als het gefrustreerd is, kan het met iets gaan gooien; als het verdrietig is, kan het gaan huilen. Dat is niet zo gek. Alleen wil je natuurlijk wel dat je kind adequaat op de situatie reageert en niet ineens onnodig heftig.
⇒ Je ziet dus het liefst dat de reactie van je kind past bij de situatie en bij wat er daarvoor is gebeurd.

meisje_huilt_moeder_troost_dokterIn sommige situaties heeft huilen trouwens een duidelijke signaalfunctie: bijv. als je je kind plotseling hard hoort huilen, zul je waarschijnlijk sneller naar hem toe gaan dan wanneer je kind je rustig vraagt: ‘mama, kom eens even’. Bij plotseling huilen ga je onmiddellijk kijken wat er aan de hand is. Je ziet dan al snel dat je kind zich bezeert heeft na een val of dat het zich pijn heeft gedaan omdat het zich gestoten heeft. Daardoor ga je – indien nodig – ook sneller over tot actie door bijv. te koelen of de huisarts te bellen. Huilen kan juist dan ook heel belangrijk en positief zijn.

Maar goed, ook bij de andere situaties, die hierboven in de lijst staan, is het lastig om te zeggen dat huilen perse slecht is. Ik hoop dat je het met me eens bent dat dat namelijk niet het geval is. Soms is het zelfs belangrijk om te huilen, zodat anderen er op kunnen reageren.
Hieronder lees je ook wat je kind eigenlijk met het huilen wil aangeven.

meisje_beteutert_wrijft_in_oogAlleen wordt het natuurlijk wel vervelender of lastiger als de mate van verdriet of het huilen niet goed past bij de situatie. Dus als je kind te hard of te lang blijft huilen als er eigenlijk niks meer aan de hand is. En dat laatste komt natuurlijk wel eens voor. Misschien is dat ook bij jou wel een bron van ergernis…? Hieronder lees je wat je kunt doen om je kind dan minder te laten huilen.

 

⇒ Lees hoe je in 5 stappen het huilen van je kind vermindert (of zijn reactie beter laat aansluiten op de situatie). 

 

(1) Blijf zelf rustig. 
moeder_dochter_praten_in_gras.jpgIk kan me goed voorstellen dat het voor jou ontzettend vervelend is als je kind voor de zoveelste keer die dag of die week huilt. Ik hoor ouders vaak verzuchten ‘Ben je nou weer aan het huilen?’, ‘Waarom huil je nú weer?’ of ‘Wat ben je je nu alweer aan het aanstellen…?’.

Als je op die manier reageert, komt de nadruk automatisch op het huilen te liggen. En dat wil je graag voorkómen. Kinderen gaan doorgaans niet huilen om jou te pesten, maar daar ligt vaak een heel andere reden aan ten grondslag.

Verder is het belangrijk om jouw irritatie niet door te laten schemeren. Dat helpt je kind namelijk niet. Als het je lukt om zelf rustig te blijven, zal je kind ook eerder rustig worden en jou beter kunnen vertellen wat er aan de hand is. Daardoor kun je ook eerder naar een oplossing toewerken.

Belangrijk is dus om zelf rustig te blijven, geen vervelende opmerkingen te maken over het huilen en om op zoek te gaan naar de oorzaak (zie hieronder bij punt 2 hoe je dat aanpakt).

 

(2) Probeer de oorzaak te achterhalen. 
Zoals je hierboven hebt kunnen lezen, kunnen er best veel oorzaken zijn waarom je kind gaat huilen. Het zijn ook situaties waar je kind gewoon op mag reageren, omdat ze allemaal niet leuk voor hem zijn. Alleen hoeft zijn reactie niet per se ‘huilen’ te zijn. Je kunt je kind goed leren om op een andere manier te reageren dan dat je kind nu doet.

De eerste stap daarin is om te achterhalen waarom je kind huilt. Ook als je kind vaker op een dag huilt, kan de reden iedere keer anders zijn. Daarbij is het belangrijk dat je je in de situatie van je kind verplaatst, dat je benoemt wat je ziet en dat je geen oordeel velt.

gezin_speelt_met_duploDat kan als volgt:
– Ouder: ‘Ik zie dat je huilt. Wat is er gebeurt?’
– Kind: ‘Lukt niet.’
– Ouder: ‘Je bent met de blokken aan het spelen, maar het lukt niet.’
– Kind: ‘Nee. Toren valt steeds om.’
– Ouder: ‘Oei, dat is vervelend. Hoe kun je dat oplossen?’
– Kind: ‘Ik weet het niet.’
– Ouder: ‘Zullen we samen proberen om de toren wat steviger te maken?’
– Kind: ‘Ja, dat is goed.’
– Ouder: ‘Prima, dan help ik je even.’
*** Jullie maken samen de toren steviger. ***
– Ouder: ‘Kijk eens wat we samen voor een stevige toren hebben gebouwd. Dat is een hele mooie geworden. Goed gedaan! Dan kun jij nu weer verder gaan bouwen en dan ga ik weer even verder met … Als er weer iets niet lukt, dan kom je maar naar me toe. Dan bedenken we samen weer een oplossing. Ok?’
– Kind: ‘Ok.’

In dit voorbeeld van een jonger kind merk je dat je eigenlijk niks over het huilen zegt, behalve dat je benoemt dat je ziet dat je huilt. Je probeert eerst te achterhalen wat er aan de hand is en laat merken dat je begrijpt dat dat niet leuk is voor je kind.

Zodra je weet wat er aan de hand is, kun je samen naar een oplossing zoeken. Jonge kinderen zullen zelf nog niet zo snel een oplossing kunnen bedenken en hebben daar meer hulp bij nodig. Als je merkt dat je kind het zelf niet weet, dan help je er wat meer bij of opper je zelf een idee. Oudere kinderen kunnen – samen met jou – al beter een oplossing bedenken.

Aan het eind geef je nog aan hoe je kind het de volgende keer kan oplossen. Dat zal de kans kleiner maken dat je kind weer snel gaat huilen. Dat is ook helemaal niet nodig, want hij weet nu hoe hij het anders kan aanpakken.
Uiteraard vergt dit van beide kanten oefening en geduld.

 

 


joyce_rosegrijs_staand_c

Wil je graag een thema-avond over opvoeden bijwonen?
Kijk dan in Joyce’ online Agenda voor een workshop, lezing of OpvoedParty bij jouw in de buurt.

Wil je Joyce graag uitnodigen om een thema-avond over opvoeden te geven?
Kijk dan hier voor mogelijke thema’s en/of neem contact met haar op.


 


(3) Wat huilen eigenlijk betekent.
meisje_huilt_tranenJe mag het huilen bij je kind zien als: ‘Ik weet het zelf even niet meer. Ik kan wel wat hulp gebruiken’.
Huilen gaat dus van de ene kant gepaard met een gevoel van hulpeloosheid en van de andere kant hoort er ook bij dat je kind ‘hulp nodig heeft’. Dus niet alleen je baby maar ook je kind communiceert daarmee dat het jou nodig heeft om iets (samen met hem) op te lossen.
En is dat niet ook dezelfde reden waarom je als volwassene nog wel eens huilt? Je weet het even niet meer, je ziet het even niet meer zitten, je ziet even geen oplossing voor je probleem en je zou wel wat steun of hulp van een ander kunnen gebruiken.

Daarmee kunnen we ook voor een deel afleiden waarom kinderen vaker huilen dan volwassenen: volwassenen hebben in de loop der jaren al beter geleerd hoe ze uiteenlopende lastige situaties kunnen oplossen; kinderen komen die lastige situaties nu pas voor het eerst tegen. En uiteraard gaat het niet meteen na de eerste keer goed. Ook het oplossen van en reageren op lastige situaties vergt oefening. Maar troost je: oefening baart kunst!

Kinderen moeten natuurlijk ook nog gewoon leren om hun emoties te beheersen. Ze reageren als ze jong zijn nog vaak primair, maar dat is natuurlijk lang niet altijd even handig of gepast. Ze moeten dus leren hoe ze kunnen reageren als ze boos, gefrustreerd of teleurgesteld zijn en dat er andere reacties mogelijk zijn dan huilen. Dat hoort allemaal binnen de sociaal-emotionele ontwikkeling, die alle kinderen doormaken.  En daar kun jij als ouder je kind goed bij helpen.

 

(4) Neem het gevoel van je kind serieus
vader_zoon_arm_om_hem_heenHet is belangrijk om het gevoel van je kind serieus te nemen. Dus ook al kun je je niet helemaal (of totaal niet) voorstellen dat je kind ergens verdrietig, boos of gefrustreerd om is, je kind is het op dat moment wél. Hij heeft er dan niks aan als jij zegt ‘ach, je hoeft niet te huilen’ of ‘ik snap echt niet waarom je nu zo moet huilen’. Je kind zal zich dan niet serieus genomen voelen. Het gevoel dat hij heeft is echt, ook als jij zijn probleem niet helemaal begrijpt.

De kunst is juist om je op zo’n moment in je kind te verplaatsen en om te laten horen dat je ziet dat iets voor hem niet fijn is (waardoor hij dus boos, gefrustreerd of verdrietig is geworden). Daardoor voelt je kind zich gehoord en serieus genomen. Dat betekent dus ook dat je je kind best mag troosten als het aan het huilen is.

Probeer je nog even voor te stellen dat iemand – op het moment dat jij aan het huilen bent – tegen jou zegt: ‘En nu stop je met huilen!’. Je voelt je op zijn minst onbegrepen en ongehoord en je vindt waarschijnlijk ook dat de ander nogal bot en niet empathisch op je reageerde. Waarom reageren ouders dan toch nog vaak zo op kinderen…?

 

 

(5) Praat met je kind over het huilen.
moeder_knuffelt_zoon2Als je vindt dat je kind snel huilt en je dat lastig vindt, dan is het natuurlijk goed om (naast het toepassen van de bovengenoemde punten) er ook met je kind over te praten.  Ga ook dan samen op zoek naar de oorzaak van het huilen. Weet je kind in welke situatie het sneller huilt en waarom is dat dan precies? Wat gebeurt er in die situatie waardoor je kind gaat huilen? Waar heeft je kind dan precies moeite mee? Je kunt misschien samen met je kind voor een week een dagboekje bijhouden, waarin je dagelijks samen deze vragen beantwoord.

Uiteraard is het dan ook nog belangrijk om samen met je kind na te denken over oplossingen. Wat kan je kind (zelf) doen om de situatie te veranderen of wat kan je kind zeggen zodat er anders op hem gereageerd wordt? Houd ook de momenten bij, waarop je kind niet huilde in die situaties die voor je kind lastig zijn en die hij goed oploste; daardoor word je kind zich bewust van zijn eigen ‘succesverhalen’ en krijgt door dat hij steeds meer grip krijgt op dergelijke situaties. Dat is een belangrijk leermoment voor je kind!

Een mooi startpunt om het met je kind over dit thema te hebben, is om er eerst samen een boek over te lezen. Voor alle leeftijden zijn er wel boeken die over ‘huilen’ gaan. Hieronder vind je alvast een lijstje met leessuggesties:

boek_alles_wat_ik_voel_stine_jensen– ‘Nijntje huilt’ (Dick Bruna)
‘Gevoelens… Verdrietig’ (J. Bingham)
– ‘Het tri-tra-tranenboek’ (I. Lammertink & L. Georger)
– ‘Ik en al mijn gevoelens’ (H. Kreul)
– ‘Zo voel ik mij’ (P. Winters & E van Lindenhuizen; serie ‘Willewete’)
– ‘Alles wat ik voel’ (Stine Jensen)

 

 


tip_gezinWil jij als eerste Joyce’ waardevolle OpvoedTips ontvangen? 
Helemaal gratis en vrijblijvend. Klik dan hier.

Cadeau: Kort na je aanmelding van het e-zine ontvang je Joyce’ E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’ als cadeau. Dat is dus ook helemaal gratis en vrijblijvend. Je leest er hier meer over.


 

 


Wil je graag reageren op dit artikel? Dat mag!

Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!
joyce_rosegrijs_staand_c
Heb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

 

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

 


K
lik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

 


Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle opvoedtips: 

– ‘4 manieren om je kind te helpen met lastige emoties (+ 3 BONUSTIPS)’. Klik hier.
– ‘Wat vertel je je kind als het een dierbare verliest? [Gastbijdrage van onderzoeker Mariken Spuij]’. Klik hier.
– ‘Positief opvoeden: Start je opvoeding goed met deze 5 stappen.’ Klik hier.
– ‘Laat dat nou!’ (over: 5 opvoedvalkuilen waar we allemaal intrappen én waardoor opvoeden onbedoeld lastiger wordt). Klik hier.
– ‘Ach, het is maar een fase.’ (over: Hoe jouw verwachtingen over je kind je opvoeding in de weg kunnen zitten.). Klik hier.
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

 


Voor dit artikel liet ik me inspireren door de volgende artikelen: 

– ‘Snel huilen: Wat doe je eraan?’. Ouders van Nu. Klik hier.
– ‘7 Peuterproblemen & Oplossingen’. Mama en Zo. Klik hier.
– ‘De wetenschap achter waarom je kind zoveel huilt’. Famme. Klik hier.
– ‘Waarom mensen huilen’. DokterDokter. Klik hier.
– ‘Mijn kind huilt bijna de hele dag. Wat moet ik doen?’. Ouders Online. Klik hier.

 

logo_akse_coaching_klein_nieuw

Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.

‘Doe het lekker zelf!’ | Wat je kunt doen als je kind brutaal tegen je is.

meisje_boos2De laatste tijd merk je dat je kind steeds vaker brutaal tegen je is. Als je hem iets vraagt om te doen, dan heeft hij altijd wel een weerwoord klaar. ‘Nee, echt niet. Doe het lekker zelf!’, zegt je zoon ineens. Of je dochter vraagt jou iets op een commanderende manier; een manier die jij absoluut niet fijn vindt. ‘Geef me die pen nu!’, zegt je dochter. Ook overdreven hard zuchten of met de ogen rollen als je iets vraagt, kun je tot brutale reacties rekenen. Soms krijg je zelfs het idee dat je kind gewoon geen respect meer voor jou heeft en dat is absoluut geen fijn gevoel…
Goed om te weten: of je een reactie van je kind brutaal vindt is vrij subjectief. Wat de ene ouder een brutale reactie vindt, vindt de andere ouder juist assertief. Houd bij het lezen van dit artikel een situatie voor ogen waarin jij vindt dat jouw kind brutaal is. 

Als kinderen wat ouder worden, dan komen ze langzaam maar zeker steeds vaker tegen je ‘in opstand’. Hoe aardig jij ook tegen je zoon of dochter bent, die opstand en dat weerwoord komt er. Gegarandeerd!

Dat is een manier om zich af te zetten tegen jou; hoewel dat natuurlijk niet fijn is, zeker niet voor jou als ouder, hoort dat bij zijn ontwikkeling.

Zodra je kind in de bovenbouw (basisschool) komt, zul je merken dat er ineens vaker brutale opmerkingen naar je hoofd geslingerd worden. Je kind zoekt op dit gebied steeds vaker grenzen op en gaat uitproberen wat er gebeurt als hij die opmerkingen maakt.
Uiteraard kunnen ook jongere kinderen wel eens brutaal tegen je zijn, alleen zal dat nog wat minder ‘hard’ of minder vaak voorkomen. Maar ook op die jongere leeftijd kun je onderstaand tips goed toepassen om te voorkomen dat het erger wordt.

Waarom is je kind eigenlijk brutaal tegen je?
Daar kunnen uiteenlopende redenen voor zijn.

meisje_boos_steekt_tong_uit– Je kind is boos door iets dat die zelfde dag of een tijdje geleden gebeurd is. Hij voelt zich boos op iemand of misschien wel machteloos over een specifieke situatie en reageert dat gevoel af op jou.

– Je hebt je kind geleerd om voor zichzelf op te komen en je kind experimenteert met manieren om dat te doen. Soms gaat dat nog niet helemaal goed en is zijn reactie te ‘assertief’ (in dit geval dus ‘te brutaal’).

– Jij wil dat je kind iets doet, maar je kind wil het gewoon niet.

– Je kind heeft niet door dat wat hij zegt of hoe hij het zegt kwetsend of pijnlijk voor jou kan zijn. Hij is zich nog van geen kwaad bewust.

– Hij heeft in het verleden voorbeelden gehad van hoe mensen met elkaar omgaan. Dat was behoorlijk assertief. Die manier van reageren heeft hij (onbewust) overgenomen. Voor hem is zo’n reactie nu normaal, waardoor hij ook op die manier op anderen reageert.
Welke reden komt jou het meest bekend voor? In welke situatie(s) is jouw kind vaker brutaal tegen jou? Zet je reactie onder dit artikel. 

Hoewel het dus bij de normale ontwikkeling van je ouder wordende kind hoort, hoef je brutale reacties natuurlijk niet te accepteren. Het is belangrijk dat je kind leert dat je dat gedrag niet prettig vindt én dat er andere manieren zijn om op elkaar te reageren.

Hoe je dat op een positieve en constructieve manier aanpakt, lees je hieronder. Ik geef je 5 stappen om thuis mee te starten. 

(1) Blijf zelf rustig & Geef het goede voorbeeld
vader_boos_op_zoonAls je kind brutaal tegen jou doet, dan zul je zelf waarschijnlijk merken dat je boos wordt. Dat is haast onvermijdelijk. Het belangrijke (en lastige…) aan die situatie is echter dat je juist op dát moment kunt laten zien hoe jij met jouw boosheid omgaat. Je kind leert dan niet alleen maar door van jou te horen hoe het zou  moeten, maar ziet het jou ook in praktijk toepassen.

Uiteraard houd je jouw eigen manier van reageren ook extra goed in de gaten. Let er op dat jij ook op een fijne manier blijft reageren op anderen (bijv. je partner), dus ook (of misschien wel: juist) als je boos of gefrustreerd bent.
Lees hier wat er gebeurt als je toch tegen je kind gaat schreeuwen. 

Kortom, blijf dus ook als jezelf boos bent rustig en respectvol naar je kind (en anderen). Op die manier ziet je kind jouw goede voorbeeld en leert in praktijk hoe het zijn boosheid kan reguleren.

 


joyce_grijs_aanjou_1
Maak je je zorgen over het brutale gedrag van je kind? Of heb je een andere opvoedvraag, waar je graag een antwoord of oplossing voor wil?

Neem dan contact met me op.

Wil je eerst meer over mij en m’n bedrijf weten?
Lees dan hier meer over m’n achtergrond.


 


(2) Je kind mag zich boos voelen, maar niet boos doen.
dochter_boos_op_moederAls je kind brutaal tegen je doet, dan zit daar vaak een gevoel van boosheid en/of machteloosheid onder. En het gevoel van boos zijn is natuurlijk heel normaal en menselijk. Met dat gevoel is op zichzelf helemaal niks mis; dat heeft iedereen.

Alleen is dat boze gevoel iets anders dan ‘boos gedrag’. Ook als je boos bent, ga je nog steeds respectvol met de ander om. Je gaat je dan niet ineens brutaal gedragen of vervelende, kwetsende opmerkingen tegen de ander maken. Dat is niet in de haak.

Als je boos bent, kun je je dus niet zo maar laten gaan en mag je niet zo maar alles doen ‘omdat je boos bent’.  Je mag best laten merken dat je boos bent door wat harder te zeggen ‘ik ben heel erg boos!’, maar je mag niet brutaal zijn, kwetsende opmerkingen maken, iemand anders pijn doen, met speelgoed gooien etc.

Je boos voelen is dus iets heel anders dan je boos gedragen. Het eerste is helemaal geoorloofd; het tweede is niet toegestaan.

Dat is ook een belangrijk verschil om aan je kind uit te leggen. Leg je kind dat verschil duidelijk uit en laat hem weten wat hij wél kan doen als hij boos is.  Jij bent de aangewezen persoon om je kind te leren hoe hij zijn boosheid of machteloosheid op een goede manier inzet zonder daarbij brutaal of respectloos te handelen.

Bijvoorbeeld: 
– Als je kind heel boos is op een ander kind (en bang is dat hij iets vervelends gaat doen of zeggen), dan kan hij beter naar jou (of een andere volwassene) toegaan en jou vertellen wat er aan de hand is. Jij kunt de situatie dan samen met je kind gaan oplossen.
– Als je kind brutaal is tegen jou, dan reageer je daar op dat moment alleen maar heel kort op. Meer uitleg hierover lees je bij punt 3. 


(3) Brutaal gedrag van je kind is niet acceptabel. 

jongen_scheldt_tegen_vaderAls je vindt dat je kind brutaal tegen je doet, dan zeg je dat op een rustige manier tegen je kind. Je geeft aan dat hij het op een vriendelijke manier kan vragen en dat je dan naar hem zult luisteren. Die uitleg is heel belangrijk. Je kind zal van jou moeten leren hoe jij wil dat hij met jou omgaat.
Als hij dat van jou leert, dan zal hij ook eerder op een respectvolle manier met anderen kunnen omgaan. 

Zet je woorden om in daden
Nadat je dit tegen je kind gezegd hebt, ga je door met waar je mee bezig was. Je negeert verdere onvriendelijke opmerkingen of brutale opmerkingen en wacht totdat het verzoek, de vraag of de opmerking op een vriendelijke, niet-brutale manier tegen je gezegd wordt. Pas op dat moment ga je rustig in op de vraag van je kind. Op die manier leert je kind direct hoe hij tegen jou kan praten.

Realiseer je dat als je wel op je kind reageert als hij brutaal is, er voor je kind geen reden is om anders tegen jou te praten of om anders met jou om te gaan. 

 


(4) Benoem positieve reacties van je kind. 

vader_zoon_lachen_vasthoudenUiteraard zal je kind niet de hele dag door alleen maar brutaal op jou of anderen reageren. Je kind zal ook nog vaak genoeg op een aardige, vriendelijke en sympathieke manier reageren.

Het is goed om je kind op die momenten te laten merken dat je dat fijn vindt. Geef je kind daar dan een oprecht en specifiek compliment over. Je kind merkt daardoor dat jij ziet dat hij het kan, dat hij het goed doet. Daardoor wordt de kans groter dat hij vaker op die manier zal reageren.

TIP: Houd een hele week bij wanneer je kind op een aardige manier op anderen reageert en zet dat af tegen de brutale reacties. Als je dit consequent registreert, dan is de kans groot dat de balans doorslaat naar een groter aantal aardige reacties (in vergelijking met het aantal brutale reacties). Dergelijke registraties kunnen er voor zorgen dat je het probleem beter kunt relativeren.

Slaat de balans toch door naar het aantal brutale reacties en wil je dat graag veranderen?
Neem dan contact met me op, zodat we er samen voor gaan zorgen dat het brutale gedrag van je kind vermindert.

 


joyce_rosegrijs_staand_c

Wil je graag een thema-avond over opvoeden bijwonen?
Kijk dan in Joyce’ online Agenda voor een workshop, lezing of OpvoedParty bij jouw in de buurt.

Wil je Joyce graag uitnodigen om een thema-avond over opvoeden te geven?
Kijk dan hier voor mogelijke thema’s en/of neem contact met haar op.


 


(5) Praat met je kind over zijn brutaliteit.
Positive mother and boy resting in the kitchenAls jullie allebei rustig zijn, is het goed om kort met je kind over het voorval en zijn reactie op jou of zijn manier van communiceren terug te komen.

Neem je kind dan even apart, zodat jullie een persoonlijk gesprek kunnen voeren. Zorg voor een echt gesprek, waarin je je kind serieus neemt en waarin je dus niet alleen maar zegt wat je kind niet allemaal goed deed en wat jij niet fijn vindt. Dat mag je natuurlijk best benoemen, maar dat moet niet de boventoon voeren.

Vraag tijdens zo’n gesprek ook eens naar wat je kind vervelend vond aan de betreffende situatie, hoe hij zelf vond dat hij reageerde en hoe hij zelf denkt dat hij het anders had kunnen aanpakken. Luister dan goed naar je kind, zodat hij zich gehoord voelt en reageer begripvol. Als je kind zelf niet goed weet hoe hij het anders kan aanpakken, help hem dan op weg door hem concrete handvaten te geven.

Met deze 5 stappen leert je kind hoe jullie op een respectvolle manier met elkaar om kunnen gaan. Dat gaat natuurlijk niet van de ene op de andere dag, maar het lukt je wel door veel te herhalen en door consequent op het gedrag van je kind te reageren. Daardoor zal het langzaam maar zeker steeds beter gaan en zal je kind minder brutaal op jou (en anderen) reageren.

 


tip_gezinWil jij als eerste Joyce’ waardevolle OpvoedTips ontvangen? 
Helemaal gratis en vrijblijvend. Klik dan hier.

Cadeau: Kort na je aanmelding van het e-zine ontvang je Joyce’ E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’ als cadeau. Dat is dus ook helemaal gratis en vrijblijvend. Je leest er hier meer over.


 


Wil je graag reageren op dit artikel? Dat mag!

Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!
joyce_rosegrijs_staand_c
Heb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

Klik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle opvoedtips:
– ‘4 manieren om je kind te helpen met lastige emoties (+ 3 BONUSTIPS)’. Klik hier.
– ‘Positief opvoeden: Start je opvoeding goed met deze 5 stappen.’ Klik hier.
– ‘Laat dat nou!’ (over: 5 opvoedvalkuilen waar we allemaal intrappen én waardoor opvoeden onbedoeld lastiger wordt). Klik hier.
– ‘Ach, het is maar een fase.’ (over: Hoe jouw verwachtingen over je kind je opvoeding in de weg kunnen zitten.). Klik hier.
‘Mijn peuter heeft een driftbui! Wat nu?’ | Minder driftbuien in slechts 5 stappen.’ Klik hier
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

Literatuur gebruikt voor dit artikel:
– ‘Hoe om te gaan met een brutaal kind‘. Nationale Hulpgids.
– M. Schiet. (2007). Opvoedencyclopedie. The House of Books: Vianen/Antwerpen.

logo_akse_coaching_klein_nieuw

Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.

‘Hoe verbeter je het zelfvertrouwen van je kind?’ (Over: 4 ingrediënten voor een gezonde dosis zelfvertrouwen.)

meisje_bang_handenvoormondOuders vragen me wel eens hoe ze hun kind meer zelfvertrouwen kunnen geven.

Hun dochter (6) is dan bijvoorbeeld erg verlegen en zodra een onbekende haar aanspreekt, kruipt ze het liefst achter papa of mama weg.
Of hun zoon (8) is bang voor van alles en nog wat: hij vindt het niet fijn om samen met andere jongens te voetballen omdat hij bang is voor de bal, die hard op ‘m afkomt of voor de anderen die tegen hem aan botsen.
Of hun dochter (10) kan zich behoorlijk druk maken als ze een spreekbeurt moet houden voor de klas of als ze samen met een groepje een opdracht moet maken waar ze voor beoordeeld wordt; ze durft dan bijna niks te zeggen in het groepje en doet maar gewoon wat anderen zeggen.
Of hun zoon (12) durft zijn eigen mening niet te zeggen in het bijzijn van zijn vrienden; bang dat ze hem uitlachen of helemaal afwijzen; hij loopt gewoon mee met de anderen en doet daardoor wel eens dingen waar hij later spijt van heeft.

In dit artikel lees je hoe je er als ouder voor kunt zorgen dat je kind meer zelfvertrouwen krijgt. Dat lijkt misschien een onmogelijke opgave en dat lukt zeker niet van vandaag op morgen, maar het kan wel! Jij kunt er als ouder dan ook een belangrijke bijdrage aan leveren om het zelfvertrouwen van je kind te vergroten. Je leest in dit artikel met welke (basis)stappen je kunt beginnen.

ARTIKEL ‘Hoe verbeter je het zelfvertrouwen van je kind?’
Allereerst wil ik graag uitleggen wat ik precies bedoel met ‘zelfvertrouwen’. Zelfvertrouwen is het vertrouwen dat je in jezelf hebt, dat je in jezelf gelooft, dat je jezelf de moeite waard vindt, dat je positief in het leven staat en dat je de toekomst positief tegemoet ziet. Daarnaast geeft de mate van zelfvertrouwen weer in welke mate je (on)afhankelijk bent van wat anderen over je denken, dat je bij tegenslagen niet de schuld bij anderen neerlegt en dat anderen in je omgeving vertrouwen in je hebben.
kinderen_springen_omhoogAls je een gezonde basis zelfvertrouwen bezit, kun je niet alleen goed omgaan met successen, maar ook met tegenvallers. Het bepaalt (mede) de manier waarop je naar jezelf kijkt en hoe je jezelf behandelt. Als je voldoende zelfvertrouwen hebt, dan blijf je jezelf ontwikkelen en weet je waar je mogelijkheden liggen (en je benut die ook). Het zorgt er ook voor dat je rustig en kalm kunt handelen, ook als je tegenwerking ervaart. De moeilijkheden die je in je leven tegenkomt, ervaar je als een uitdaging, als iets om van te leren; niet als een groot probleem.
Zelfvertrouwen kan je als persoon een aantal dingen opleveren:
– Het geeft je veel positiviteit, het vergroot de waardering die je voor jezelf hebt, je blijft eerder trouw aan jezelf en aan je eigen normen en waarden.
– Je kunt er betere prestaties door leveren, je bereikt meer realistische doelen, je leidt een meer succesvol leven en je gaat uitdagingen aan in je leven.
– Het zorgt voor meer voldoening en het geeft je meer tevredenheid.
– Kinderen met een positief zelfbeeld zijn meestal vrolijk, kunnen goed samenwerken, zijn vaak goed op school en maken gemakkelijk vrienden.
Nuchter blijven
Een gezonde basis van zelfvertrouwen is nodig om de opdrachten, moeilijkheden en problemen in je leven durven aan te pakken. Als je voldoende zelfvertrouwen bezit, ga je problemen, die je in je leven tegenkomt, niet uit de weg. Maar je kunt natuurlijk niet overal goed in zijn. Het is goed om dat van jezelf te accepteren.
meisje_hoofd_tegen_muurEr zijn ook factoren, die voor een negatief zelfbeeld bij je kind kunnen zorgen:
– Als er vaak negatieve vergelijkingen gemaakt worden tussen broertjes en zusjes.
– Gebrek aan goede lichaamsverzorging en hygiëne.
– Onvoldoende lichaamsbeweging en conditie.
– Overgewicht.
– Negatief en pessimistisch denken.
– Veel ruzies en conflicten tussen ouders.
– Lichamelijke of emotionele verwaarlozing of mishandeling.

Zelfvertrouwen kun je ontwikkelen

Niemand wordt echt geboren met zelfvertrouwen, maar iedereen kan wel zelfvertrouwen ontwikkelen. Dat doen we door te ervaren dat iets lukt of juist niet. Zelfvertrouwen ontwikkelen we door levenservaring op te doen, door te beseffen waar onze valkuilen liggen en door te weten waar we goed in zijn.
Kortom, er zijn heel veel voordelen aan het hebben van een gezonde dosis zelfvertrouwen. Maar, als je kind dat nu niet heeft, hoe zorg je er dan voor dat hij dat wel krijgt…?

 

Als ouder kun je veel dingen doen om je kind meer zelfvertrouwen te geven. Hieronder lees je 5 manieren, waarmee je kunt starten:

(1) Accepteer je kind zoals hij is.
Iedereen is anders. Je kind heeft een eigen karakter, persoonlijkheid, specifieke eigenaardigheden, leuke en minder leuke eigenschappen en daar is helemaal niks mis mee. Misschien lijkt hij in sommige dingen op jou en in andere dingen juist meer op je partner. Dat is vaak leuk om te zien, maar als puntje bij paaltje komt, maakt het eigenlijk niet zo veel uit. Waardeer je kind vooral om wie hij zèlf is en om wat hij zèlf kan en doet. Dat kun je o.a. doen door hem complimentjes te geven, door je genegenheid te tonen, door te zeggen dat je van hem houdt en door hem te laten merken dat je het fijn vindt dat hij er is.
moeder_dochter_lachend_knuffelen

=> Kinderen met een positief zelfbeeld denken en geloven vooral goede dingen over zichzelf.
Dat gebeurt eerder als ze dikwijls worden geprezen, veel affectie en veel (positieve) aandacht van jou als ouder ontvangen.
Je hoeft je kind natuurlijk niet de hele tijd de hemel in te prijzen – liever niet zelfs – maar als je kind ergens blij mee is of trots over is, deel dan die blijdschap of trots met hem.

(2) Neem je kind serieus.

Neem je kind serieus, bijv. als hij je iets wil vertellen. Denk niet te snel ‘wat een gek verhaal’,  ‘dat klopt toch niet’ of ‘stel je niet zo aan’. Soms is het al genoeg om bij je kind te gaan zitten, hem aan te kijken en aandachtig naar hem te luisteren; soms zelfs zonder een echte woordelijke reactie. Laat je kind maar eens vertellen zonder dat jij hem in de rede valt en zonder dat jij vertelt wat je ervan vindt of wat jij zou doen. Je kunt uiteraard wel doorvragen om meer te weten te komen, maar sla daar niet in door. Verbaas je over wat je kind je allemaal kan vertellen, zodra hij de smaak te pakken heeft. Door dit soort gesprekken, waarin jij aandachtig naar je kind luistert, krijgt je kind een positieve bevestiging (‘ik mag er zijn’), wat weer bijdraagt aan meer zelfvertrouwen.

Sommige kinderen zijn er heel goed in om bepaalde verwachtingen over zichzelf te hebben,
die absoluut niet realistisch zijn. Ze verwachten heel veel van zichzelf, ze denken dat ze al van alles moeten kunnen en zien dan vooral wat ze (nog) allemaal niet kunnen. Praat over die verwachtingen met je kind en geef vooral aan wat je kind al wel kan.
 jongen_bij_bord_spierballen

Leer je kind ook dat hij door veel oefenen of door iets vaak te herhalen ergens beter in kan worden
, maar dat het best een tijd kan duren voordat hij iets goed onder de knie heeft. Op die manier leert je kind dat hij niet in één keer helemaal goed moet doen.

 


Je kunt je kind hierbij nog extra ondersteunen door samen realistische doelen te formuleren
; vooral het woord ‘realistisch’ is hierbij belangrijk. Vraag je kind bijv. hoe hij iets wil aanpakken zodat hij zijn doel kan bereiken. Formuleer samen kleine stappen, die hij – één voor één – zelf kan zetten om uiteindelijk zijn einddoel te bereiken. Juist als je kind merkt dat hij de doelen die hij stelt ook kan bereiken, draagt dat bij aan een gevoel van meer zelfvertrouwen.


(3) Geef je kind (gepaste) vrijheid.

jongens_plakken_fietsband_opaAlle kinderen hebben een bepaalde mate van vrijheid nodig. Ze leren bepaalde vaardigheden vooral door ze zelf te oefenen en zelf te doen. Als de tijd het toelaat en als je de mogelijkheid hebt, laat je kind dan eens zelf proberen om zijn naam te schrijven, om zijn veters te strikken, om een DVD op te zetten, om zijn tanden te poetsen, om zijn band te plakken etc. Kinderen vinden het vaak heerlijk om te merken dat ze iets helemaal zelf mogen doen.
Houd hierbij natuurlijk wel rekening met de leeftijd van je kind en zijn ontwikkelingsniveau. Niet alle kinderen hebben op dezelfde leeftijd dezelfde vaardigheden onder de knie.

Stimuleer je kind ook om nieuwe stappen te (durven) zetten en om iets nieuws uit te proberen.
Geef je kind de ruimte om zijn eigen fouten te maken. Uiteraard is het dan wel goed als jij als ouder in de buurt bent om samen een fout of probleem op te lossen. Maar ook hiervoor geldt: je kunt het dan helemaal voor je kind oplossen òf je kunt er samen met je kind over nadenken hoe hij het zelf kan oplossen. In het laatste geval zal het meer opleveren voor zijn positieve zelfbeeld en zal het hem meer zelfvertrouwen geven.

Datzelfde geldt natuurlijk ook voor keuzes maken.
Het is belangrijk voor je kind om te leren om zelf keuzes te maken. Let ook hier weer op de leeftijd en het ontwikkelingsniveau van je kind. Een kind van 12 kan over het algemeen heel goed zijn eigen kleren uitzoeken, terwijl dat voor een kind van 2 nog te veel gevraagd is. Jonge kinderen kun je bijv. wel de keuze uit 2 sets kleding voorleggen en hen op die manier een keuze geven. Als je kind merkt dat jij hem bepaalde keuzes toevertrouwt, dan is dat ook goed voor het zelfvertrouwen van je kind.

(4) Bied grenzen, maak afspraken en spreek consequenties af.

vader_praat_liggend_met_zoonAan vrijheid geven zit natuurlijk ook een keerzijde. Te veel vrijheid en keuzes (of juist te weinig / overbescherming) zijn niet goed voor het zelfvertrouwen van je kind. Het is ontzettend belangrijk voor kinderen om te weten waar de grenzen liggen en daar kun je duidelijke afspraken over maken. Juist door deze grenzen leert je kind wat er wel/niet mag en welk gedrag toelaatbaar of gewenst is. Bied je kind duidelijkheid, maak afspraken over wat je van je kind verwacht en biedt structuur. Een positief zelfbeeld hangt samen met een opvoedsituatie, waarin sprake is van duidelijke grenzen en duidelijke afspraken. Op die manier zorg je voor een veilige, voorspelbare omgeving en help je je kind om de wereld om hem heen beter te begrijpen.

 


Als je kind zich niet aan jullie afspraken houdt, is het belangrijk om er consequenties aan te verbinden. Hoe je dat op een positieve, fijne en constructieve manier aanpakt, leer je o.a. in m’n opvoedcursus ‘Leren luisteren’.

 


Dit waren slechts 4 manieren om het zelfvertrouwen van je kind te vergroten.
Er zijn uiteraard ook nog andere manieren, waarop je dat – samen met je kind – kunt bewerkstelligen.


M’n vaste e-zine-abonnees lazen ook nog hoe je zelf het goede voorbeeld kunt geven, waardoor je kind ook meer zelfvertrouwen kan ontwikkelen.

Wil jij ook graag alle NIEUWSTE opvoedtips van Joyce lezen?
ezineJoyce stuurt maandelijks waardevolle, praktische opvoedtips naar haar e-zineabonnees. Het e-zine gaat steeds over een ander belangrijk opvoedthema, waar ouders vaker mee worstelen.
Het e-zine verstuurt ze 1x per maand. Kort na je aanmelding ontvang je alvast haar E-boek ‘5×5 OpvoedTips – Nóg meer genieten van opvoeden’ in je mailbox, zodat je meteen met de eerste praktische tips kunt beginnen. Zowel het e-zine als het e-boek ontvang je helemaal GRATIS én zonder verdere verplichtingen.
Klik dan hier en lees meer over Joyce’ e-zine en evt. hoe je je er GRATIS voor kunt aanmelden.


 


Heb je nog vragen of opmerkingen over dit thema?

Ik hoop van harte dat je met één (of meerdere) van deze tips aan de slag gaat.
Het zal er aan bijdragen dat je kind op een positieve manier naar zichzelf kijkt en meer zelfvertrouwen krijgt. Laat je me weten hoe het gegaan is?
Mail die dan vrijblijvend naar info@aksecoaching.nl of plaats je reactie onder dit bericht. Veel succes!
Met hartelijke groet,
Joyce Akse
http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

 

© 2016. Joyce Akse/Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.
Geschreven door Joyce Akse van Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies.

logo_akse_coaching_groot_nieuw

Ga (terug) naar de website van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.


Lees verder over gerelateerde thema’s: 

– Samen spelen, samen delen? – 5 tips om je kind te leren om met andere kinderen te spelen. Klik hier.
– ‘Mijn kind kan niet zonder zijn smart phone.’ – Hoe je het smart phone-gebruik van je kind in goede banen leidt. Klik hier.
– ‘4 manieren om je kind te helpen met lastige emoties (+ 3 BONUSTIPS)’; klik hier.
Klik hier voor andere opvoedtips, bijv. over voeding, media, beweging ed.

Joyce gebruikte o.a. onderstaande referenties voor dit artikel:

– J/M Ouders. Zelfvertrouwen. Klik hier.
– Mens en Samenleving. Wat is zelfvertrouwen? Klik hier.
– Ouders van Nu. 8x Zo boost je het zelfvertrouwen van je dochter. Klik hier.
– Roelofs, J. (2011). Zelfvertrouwen bij kinderen. Klik hier.
– Sanders, M.R., Markie-Dadds, C., & Turner, K.M.T. (2007). Zelfvertrouwen en sociale vaardigheden bij kinderen stimuleren (tipsheet). The University of Queensland: Australia.