Wist jij dit al over opvoeding en ouderschap…? Uitgebreide interviews met toonaangevende experts.

Er wordt al jarenlang veel wetenschappelijk onderzoek gedaan naar opvoeding, ouderschap en kinderen. Het is natuurlijk ontzettend belangrijk dat dat gedaan wordt, want ondanks dat we al veel over deze thema’s weten, is er ook nog veel dat we niet weten.

Ik vind het persoonlijk erg belangrijk om in mijn werk als opvoedcoach & psycholoog uit te gaan van informatie, die gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek. Daardoor weet ik dat de adviezen, die ik ouders geef, goed werken als ze naar behoren worden uitgevoerd.

Daarnaast zie ik helaas nog te veel adviezen, die misschien wel goed aanvoelen (zg. ‘opvoedmythes’), maar waarvan niet aangetoond is dat ze daadwerkelijk werken op de manier zoals ouders graag zagen dat ze werken. Je wil heel graag voorkomen dat dergelijke adviezen averechts uitpakken, waardoor je als ouder nog verder van huis bent…

Ik zag dan ook graag dat de informatie uit wetenschappelijk onderzoek zo veel als mogelijk bij de ouders zelf terechtkwam. Hier draag ik dan ook graag mijn steentje aan bij. Dat doe ik o.a. aan de hand van het interviewen van onderzoekers en experts; dat zijn allemaal professionals met een universitaire achtergrond. In de interviews vraag ik de professionals niet alleen naar uitgebreide achtergrondinformatie, maar ook naar praktische tips, die je als ouder thuis meteen kunt toepassen. In 2019 ben ik gestart met het interviewen van onderzoekers en experts.

Om je er een mooi overzicht van te geven, heb ik nu alle interviews voor je in deze blogpost verzameld. Zo zie je in één oogopslag welk artikel voor jou het meest relevant is. Zodra ik weer een nieuw interview heb gehouden, zal ik deze post uiteraard updaten. ⇒ Dus scroll snel naar beneden om het artikel met dat thema uit te zoeken, waar jij graag meer over wilt weten.

Ik wens je veel leesplezier en natuurlijk veel mooie inzichten!

Met vriendelijke groet,
dr. Joyce Akse

P.s.: Ondersteun jij ook het idee om zo veel mogelijke wetenschappelijke kennis en inzichten over opvoeding & ouderschap bij ouders ‘thuis’ te krijgen?
⇒ Deel dan dit artikel, zodat ook de ouders en opvoeders uit jouw vriendenkring deze informatie kunnen lezen én er thuis mee aan de slag kunnen gaan. Alvast ontzettend bedankt hiervoor! 


.

 

vader_praat_met_zoon(7) ‘Heeft mijn kind autisme of niet? Wat je er als ouder of leerkracht over moet weten.‘ (25-9-2019)
Interview met drs. Stephanie Voncken – Spierts; MosaLira.

(6)Wat je echt moet weten over het huilen, troosten en slapen van baby’s.‘ (1-9-2019) 
Interview met dr. Roos Rodenburg; Universiteit van Amsterdam.

(5)Samen opvoeden na scheiding: Hoe doe je dat?‘ (24-7-2019) 
Interview met dr. Inge van der Valk; Universiteit Utrecht.

(4)Als je de balans kwijt raakt. | Hoe houd je alle ballen in de lucht zonder stress?‘ (1-7-2019) 
Interview met drs. Agathe Hania-Akse; Expeditie Werkplezier.

moeder_dochter_lachend_bij_elkaar(3) ‘Mijn kind eet zo slecht. Moet ik me zorgen maken?‘ (31-5-2019) 
Interview met drs. Eline de Haan; SeysCentra.

(2) ‘Wat vertel je je kind als het een dierbare verliest?‘ (1-5-2019)
Interview met dr. Mariken Spuij; Universiteit Utrecht

(1) ‘Ruzie tussen broers en zussen: Zo los je het op!‘ (25-3-2019)
Interview met dr. Kirsten Buist; Universiteit Utrecht

 


Ken jij een onderzoeker of professional, die ik echt zou moeten interviewen?
Laat me dat dan weten. Je kunt via deze link contact met me opnemen


 

 

joyce_rosegrijs_staand_cOpvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2020. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.

Klik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie (Facebook).


Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

logo_akse_coaching_klein_nieuw
Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.

 

 

Samen opvoeden na scheiding: Hoe doe je dat? [Interview met scheidingsexpert dr. Inge van der Valk]

Joyce Akse maakt een serie artikelen, waarin ze experts interviewt over hun eigen onderzoek of werkveld. Het doel van deze serie is om resultaten van wetenschappelijk onderzoek te vertalen naar praktische tips voor ouders, waar ze thuis direct mee aan de slag kunnen. Deze thema’s hebben natuurlijk te maken met het ouderschap, opvoeding en/of de ontwikkeling van kinderen (0-16 jaar).

 

Opvoeden is niet altijd makkelijk. Het kan al lastig zijn als je een goede relatie hebt met je partner en als je het over het algemeen met elkaar eens bent over de opvoeding van jullie kinderen.

moeder_brengt_kind_naar_vaderMaar wat kun je doen als je het niet meer goed met elkaar kunt vinden en als je merkt dat je relatie steeds slechter wordt? Wellicht denk je op dit moment zelfs al na over de mogelijkheid om te gaan scheiden. Je denkt misschien wel dat je je na een scheiding vast fijner en gelukkiger voelt. En is het niet zo dat als jíj goed in je vel zit dat dat ook beter is voor je kind…? Of werkt dat zo helemaal niet…?

En als je inderdaad zou gaan scheiden, wat heeft dat dan voor effect op je kind(eren)? En hoe blijf je op een goede manier samen opvoeden: je bent dan wel geen partner meer van elkaar maar jullie zullen toch contact met elkaar moeten onderhouden om alles rondom de kinderen goed te kunnen regelen. Hoe gaat dat dan?

⇒ In dit artikel geeft dr. Inge van der Valk – onderzoeker en expert op het gebied van scheiding & opvoeding – alle antwoorden op deze vragen.

 

Je bent expert op het gebied van scheidingen en het effect ervan op kinderen. Hoe ben je bij dit onderwerp gekomen en wat spreekt jou er persoonlijk zo in aan?

‘Grappig dat je dat vraagt, want bij sociale wetenschappers zoals ik vraagt men zich vaker af wat het onderwerp dat ze bestuderen te maken heeft met wat ze zelf meegemaakt hebben. Voor mij had de keuze van dit onderwerp eigenlijk twee redenen:

Scheiding en kinderen vond ik – nu nog steeds trouwens – een heel interessant onderwerp, omdat er zoveel aspecten bij komen kijken. Denk maar aan de onderlinge ouderlijke relatie, de opvoeding en de ouder-kind-relatie.

moeder_dochter_buiten_in_gesprekEen andere reden waarom ik dit onderwerp zo interessant vond, had te maken met wat ik in mijn eigen jeugd om me heen zag gebeuren. We woonden vroeger in een leuke straat; het was een jonge buurt, het was er gezellig en de buren werden vaak kennissen van elkaar. Er werden ook regelmatig feestjes gegeven. Die bleken soms iets te gezellig, waardoor onderling nieuwe relaties ontstonden. Dat resulteerde helaas ook in scheidingen en ‘losse’ ouders, die overbleven in onze straat. Dat kreeg ik als kind natuurlijk allemaal niet zo mee, maar wat me toen wél opviel, was dat de kinderen met wie ik speelde zo maar ineens weg waren. Die verhuisden dan uit het niets ergens anders heen, samen met hun moeder. In die tijd begon ik me al af te vragen hoe dat precies zat: waarom gingen sommige ouders uit elkaar en waarom konden ze niet bij elkaar blijven? Waarom lukte dat andere ouders wel? Wat deden zij anders dan de ouders die scheidden?’

 


inge_van_der_valkDr. Inge van der Valk werkt bij de onderzoeksgroep Jeugd & Gezin van de Universiteit Utrecht en heeft als expertise kinderen & scheiding. Zij studeerde psychologie en promoveerde op een langlopend onderzoek naar de samenhang tussen ouderlijke conflicten, echtscheiding en het functioneren van jongeren.

Zij werkt samen met andere onderzoekers binnen de sociale wetenschappen, met onderzoekers familierecht en met professionals uit de praktijk. Daarnaast heeft zij meegewerkt aan de Richtlijn Scheiding en problemen van jeugdigen en aan de Wegwijzer ondersteuning scheidingskinderen (NJi). Momenteel is zij bezig met een groot onderzoek naar het thuisgevoel van kinderen na scheiding.
Kijk voor meer informatie over dit onderzoek op http://www.uu.nl/waarhoorikthuis. 


 


Wat zijn volgens jou de meestvoorkomende redenen dat ouders gaan scheiden? Zitten daar ook wel eens redenen tussen, die met de opvoeding van de kinderen te maken hebben? En is een scheiding ook wel eens te voorkómen?

gezin_kijkt_verveeld

‘De meest voorkomende redenen, die ouders zelf noemen om te gaan scheiden, zijn dat ze op elkaar uitgekeken waren (vooral als ze eerst hadden samengewoond), dat ze geen vertrouwen meer in elkaar hadden (vaak na overspel; ook dat kwam vaker voor als ze eerst hadden samengewoond) en dat hun karakters te veel botsten.
Deze redenen komen op nagenoeg dezelfde manier voor bij mannen als bij vrouwen. Uiteraard kunnen deze redenen in sommige gezinnen overlappen en samen voorkomen.

In het kader van partnerkeuzen en relaties wordt vaak gezegd dat ‘opposites attract’ (= tegenpolen trekken elkaar aan), maar dat blijkt in het dagelijks leven toch niet zo handig te zijn. Vooral als je samen een huishouden runt of een kind gaat opvoeden, blijkt het beter te gaan als je meer op elkaar lijkt. Dan heb je minder onenigheid over deze zaken en loopt het binnen het gezin gewoon soepeler.

De opvoeding van kinderen wordt door ouders dus zelf niet expliciet als reden voor hun scheiding genoemd. Ook op basis van onderzoek kan ik niet zeggen dat alleen ‘de opvoeding’ een oorzaak is voor een scheiding. Je kunt je echter wel voorstellen dat de manier van opvoeden te maken heeft met een grotere, onderliggende factor, zoals de botsende karakters, die ik al eerder noemde, of zoals de sociaalculturele verschillen tussen ouders. De oorzaak van de scheiding is dan vaak een optelsom van meerdere oorzaken.

Ouderschap kan ook een bijkomende stressfactor zijn en op die manier drukken op de relatie. Dat zie je vaker gebeuren bij gezinnen, waarin er iets met een kind aan de hand is, zoals een autismespectrumstoornis (ASS) of als een kind ernstig ziek is. Dan wordt er ontzettend veel gevraagd van het gezamenlijke ouderschap. Als je dan als ouder – om wat voor reden dan ook – niet kunt voldoen aan die vraag dan wordt de kans op een scheiding groter.

man_vrouw_relatietherapieJe vraagt ook of een scheiding wel eens te voorkómen is: dat is zeker zo. Je wordt namelijk niet op een ochtend wakker met een slecht huwelijk. Relatie-ondersteuning kan heel zinvol zijn, zeker wanneer je dat in een vroeg stadium inzet. Ook wanneer partners uiteindelijk toch beslissen om te scheiden, is het goed om samen met een onafhankelijke derde stil te staan bij de relatiegeschiedenis, bij onderlinge patronen en bij communicatiestijlen.

Uit onderzoek weten we ook dat ouders meestal niet gelukkiger worden door een scheiding. Het geluksniveau blijft na een scheiding eigenlijk redelijk stabiel. Dat heeft ermee te maken dat je na een scheiding wel minder contact hebt met je partner, maar je neemt nog steeds jezelf mee.

Daarbij wordt het gezamenlijk opvoeden van de kinderen na een scheiding gewoon complexer. Daar vergissen ouders zich vaak enorm in. Een scheiding blijkt dan ook meestal geen oplossing te zijn voor de onderlinge conflicten; die gaan erna nog gewoon door. Soms verergeren de conflicten dan zelfs. De onderlinge tegenstellingen tussen de (ex-)partners worden na een scheiding nog meer aangezet.

Dat zijn dan ook allemaal redenen om relatieondersteuning te zoeken op het moment dat je relatie niet lekker loopt, ook als je later toch besluit om te gaan scheiden. Dan leer je namelijk hoe je beter met elkaar kunt communiceren. Dat is erg belangrijk voor gezamenlijk ouderschap na jullie scheiding. Hoe beter je met elkaar kunt blijven communiceren, hoe minder conflicten je hebt.’


Wat is over het algemeen het effect op kinderen als hun ouders gaan scheiden? Wat merk je dan bij kinderen? En het lijkt vaak alsof een scheiding alleen maar negatief kan uitpakken voor kinderen, maar is dat eigenlijk wel zo? Zijn er situaties waarin een scheiding ook positieve aspecten kent voor kinderen?

gezin_pratend_op_bank‘Als ouders relatieproblemen hebben, dan zien we dat jonge kinderen vaker slaapproblemen hebben, (weer) in bed gaan plassen of op hun duim gaan zuigen of dat ze zelfs opstandig / oppositioneel gedrag vertonen. Oudere kinderen zijn in een dergelijke situatie vaker opstandig of boos (externaliserend probleemgedrag) of zijn verdrietig of trekken zich meer terug (internaliserend probleemgedrag). Het externaliserende gedrag zien we vaker bij jongens, het internaliserende juist meer bij meisjes.

In onderzoek zien we dat op korte termijn een scheiding vaak een effect heeft op kinderen, maar dat is dan wel afhankelijk van een aantal factoren. De leeftijd van de kinderen speelt o.a. mee, net als de mate waarin de kinderen het zelf zagen aankomen en de manier waarop het hen verteld wordt.

Over het algemeen zie je (op korte termijn) vooral veel emoties, zoals stress, boosheid en verdriet. Sommige kinderen richten die emoties vooral naar binnen (internaliserend), andere juist naar buiten (externaliserend); soms zijn ze vooral boos op één van de twee ouders en soms op beide. Ze ervaren vaak ook meer onrust, die te maken kan hebben met alle veranderingen die door de scheiding op stapel staan.

Meestal gaat het na ongeveer 2 jaar weer ‘goed’ met kinderen van wie de ouders gescheiden zijn (bij ong. 87% van de kinderen met gescheiden ouders). Ze doen het dan weer net zo goed als kinderen uit intacte gezinnen.

Een kleiner deel van de kinderen (ong. 15 a 20%) vertoont echter ook nog op langere termijn problemen. Deze kinderen gaan dan bijv. externaliserend of juist internaliserend probleemgedrag vertonen, ze hebben een lager zelfbeeld, lagere schoolprestaties en/of een lager schoolniveau en hebben minder goede relaties met anderen (vrienden of romantische relaties).

Vaak hebben dit soort gevolgen te maken met het oudersysteem. Ouders blijven dan conflicten met elkaar hebben, juridische procedures blijven doorgaan en ouders betrekken hun kind(eren) veel bij hun onderlinge conflicten. Juist dat soort gedragingen van ouders zorgt voor een groter risico op problemen bij de kinderen, zoals loyaliteitsproblemen (= kinderen voelen zich dan tussen de ouders instaan), parentificatie (= kinderen nemen een deel van de ouderrol op zich) en ouder-kind-allianties (= kinderen hebben dan met de ene ouder een veel sterkere band dan met de andere, wat soms de vorm van een ‘verbond’ aanneemt).

Het effect van een scheiding is voor kinderen haast nooit positief. De meeste kinderen willen gewoon het liefst dat hun ouders bij elkaar blijven of – zelfs jaren later nog – weer bij elkaar komen. Realiseer je ook dat we uit onderzoek weten dat kinderen al tevreden zijn als hun ouders een ‘middelmatig’ huwelijk hebben (‘good enough marriage’); kinderen houden nou eenmaal van stabiliteit en veiligheid.

ouders_vechten_kind_oren_dichtDe enige uitzondering op deze regel is een klein percentage kinderen, bij wie er echt sprake was van grote problematiek binnen het gezin en een groot gevoel van onveiligheid. In zulke gezinnen was dan vaak sprake van langdurig hevige conflicten, geweld, verslaving of misbruik. Dan kan scheiding een opluchting zijn en kan het kind zelfs meer rust geven. Maar dit zijn echt de uitzonderingen en komen waarschijnlijk bij minder dan 5% van de gezinnen / kinderen voor.

Daarbij komt nog dat conflicten tussen ouders meestal niet ophouden na een scheiding, ze verergeren vaak nog en ook dat kan langdurig het geval zijn. Bij complexe scheidingen, waarbij sprake is van veel conflicten en vaak ook juridische procedures, zie je vaak dat de ene ouder de ander gaat diskwalificeren om zelf als ‘betere’ ouder over te komen. Ze proberen zichzelf min of meer goed te praten door hun eigen kant positief te benoemen, maar dan wel ten koste van hun ex-partner. Dat komt vaak voort uit onverwerkte emoties rondom de scheiding.

Kinderen en jongeren noemen zelf wel eens wat oppervlakkige voordelen van de scheiding, bijv. dat ze twee slaapkamers hebben, dat ze 2x cadeaus krijgen voor hun verjaardag en kerst, dat ze 2x op vakantie gaan etc. Maar je kunt je voorstellen dat dit alleen een voordeel is bij ‘harmonieuze’ scheidingen, dus wanneer ouders nog goed met elkaar kunnen communiceren. Deze ‘voordelen’ hebben ook weer behoorlijk sterke keerzijdes en ook deze kinderen geven vaak aan dat ze nog steeds het liefst zagen dat hun ouders weer bij elkaar waren. Vandaar dat er niet echt voordelen van een scheiding te noemen zijn.

Neemt niet weg dat ouders er wel zoveel mogelijk voor kunnen zorgen dat de situatie voor hun kind(eren) in elk geval niet negatief is. En dit hebben ze voor een groot deel zelf in de hand, mn. door samen goed ouders te blijven en weinig conflicten te hebben.’

 


In de media wordt vrij veel aandacht geschonken aan scheidingen, co-ouderschap, mediatie ed. Je kunt er dus best veel over opzoeken en lezen. Zit daar ook wel eens verkeerde informatie tussen? Bestaan er zg. ‘mythes’ over scheidingen, co-ouderschap, mediatie ed., die je graag zou willen ontkrachten / doorbreken?

ouders_ruzie_dochters_ongelukkig‘Wat het verhaal over scheidingen lastig maakt, is dat er niet maar één soort scheiding is; het zijn allemaal verschillende situaties. En dat geldt vooral voor complexe scheidingen. Dat betekent ook meteen dat het moeilijk is om algemeen geldende informatie te geven. Met name bij veel ouderlijke conflicten is het maatwerk. Er is helaas nog veel handelingsverlegenheid bij professionals rondom de meest complexe scheidingen. Daarbij komt nog eens dat er een gebrek is aan multidisciplinaire samenwerking. Soms bestaat er wederzijds wantrouwen vanuit disciplines. De transitie en transformatie in de jeugdzorg hebben voor onrust gezorgd en dat heeft weer versnippering in de hand gewerkt. En er is minder aandacht voor preventie.’

 

Er is een aantal mythes dat ik regelmatig voorbij zie komen:

 

(1) ‘Als ik als ouder gelukkiger ben door een scheiding, dan is dat ook beter voor mijn kind(eren)’.
Mother and daughter in forest together‘Deze gedachte klopt helaas niet. Vergeet niet dat een scheiding een rigoureuze beslissing is. Als een huwelijk middelmatig is, dan is dat voor de kinderen prima. Dat wil zeggen: in onderzoek zien we dat het welbevinden* van deze kinderen net zo hoog is als de kinderen van wie de ouders een gelukkig huwelijk hebben.
* Concreet betekent dat deze kinderen net zo weinig internaliserend en externaliserend probleemgedrag laten zien, dat hun zelfbeeld, schoolprestaties en schoolniveau even hoog zijn en hun relaties met anderen net zo goed zijn als kinderen uit gelukkige gezinnen.’

 

(2) ‘Scheiden is een oplossing’.
ex_ouders_bestaan_niet‘Ook dat is een mythe. Scheiden lijkt een eindpunt, maar je kunt het eerder zien als een nieuwe manier van samen verder gaan. Ouders vergissen zich nl. vaak in hoe lastig het is om na scheiding nog samen goed ouders te zijn. Als je geen partners meer bent maar nog wel ouders dan is het samen opvoeden juist lastig, omdat je eerder tegenstellingen tegenkomt; die worden juist na een scheiding vaak uitvergroot. En je moet na een scheiding nog veel meer dingen met elkaar gaan overleggen, die eerst min of meer vanzelfsprekend waren: wanneer ga je met de kinderen op vakantie, wanneer zie je de kinderen met feestdagen, wat doe je bij belangrijke beslissingen of bij problemen van je kind, wat doen jullie als er een nieuwe partner bij komt, hoe hou je elkaar op de hoogte van de dagelijkse beslommeringen of belangrijke ontwikkelingen. Dat blijft ook na een scheiding doorgaan. Ouders denken er vaak te makkelijk over.’

 

(3) ‘Co-ouderschap is beter voor kinderen’ (d.w.z. 50-50% verdeling over ouders)
vader_loopt_met_kinderen_op_stoep‘Dat is een lastige mythe. Het lijkt er namelijk op dat we dat inderdaad zo terugvinden in onderzoek. Maar, het onderzoek waarin dat naar voren komt, is een onderzoek waarbij ouders dat zélf aangaven. Je kunt je voorstellen dat je juist bij ouders, die goed met elkaar communiceren, hoort dat het co-ouderschap goed gaat. Als je goed met elkaar kunt communiceren, kun je ook beter alles op elkaar afstemmen en is de kans van slagen van co-ouderschap veel groter. Dus co-ouderschap zou wel eens alleen goed kunnen werken als ouders goed met elkaar communiceren. We weten echter niet hoe het zit bij ouders die niet of moeizaam met elkaar communiceren.

Als je het aan de kinderen zelf vraagt, dan zou je zelfs op andere conclusies uitkomen. Zij zijn namelijk degenen die wekelijks van het ene naar het andere huis gaan. Zij zitten juist met vragen als ‘waar hoor ik thuis?’. Het is belangrijk om uit te zoeken hoe kinderen zelf het co-ouderschap van hun ouders ervaren en – als dat toch niet ideaal zou zijn – wat zij zelf fijner vinden of wat zij zelf denken dat beter voor hen zou werken. Er zijn ook wel gezinnen bekend waarbij de kinderen steeds in hetzelfde huis blijven wonen en waar de ouders wisselen, maar daarvan is niet bekend wat dat voor effect heeft op de kinderen of de ouders.

Om te weten op welke manier co-ouderschap positief is voor de kinderen, maar ook bij ouders die moeizaam met elkaar communiceren, hebben we dus echt nog meer onderzoek nodig.’

 

(4) ‘Je moet niet gaan scheiden, want dat is slecht voor de kinderen.’
jongen_tussen_vader_moeder‘Dat is vaak een maatschappelijke opvatting, die niet perse klopt. In ong. 80% van de kinderen gaat het na verloop van tijd weer net zo goed als kinderen van intacte gezinnen. Slechts bij 15-20% van de kinderen gaat het langere tijd niet goed.

In dit kader is er wel nog een ding dat me dwarszit en dat zit ‘m in de term ‘vechtscheiding’. Dat is een term die in de media veelvuldig voorkomt. Ik begrijp wel dat de media graag de excessen benoemen en de grootste probleemgevallen eruit pikken. Dat is voor hen uiteraard het interessantst!

Maar, deze negatieve berichtgeving heeft vaak een negatieve uitwerking op de ouders. Het lijkt daardoor alsof we als maatschappij zeggen dat een scheiding zo negatief is voor de betrokken kinderen, dat straalt af op de ouders, zij gaan zich schuldig voelen, dat heeft een negatief effect op hun manier van opvoeden en dus een negatief effect op de ontwikkeling van het kind. Zelfs de ouders, die het relatief goed doen, hebben hierdoor last van schuldgevoelens. Die eenzijdige informatie in de media kan dus behoorlijk polariserend werken.

Ik vind het dan ook belangrijk om te benadrukken dat de overgrote meerderheid van de ouders heel goed met de scheiding omgaat en redelijk in staat is tot constructieve, respectvolle co-parenting.’

 


Stel er zijn ouders, die dit interview lezen, die al een tijdje overwegen om te gaan scheiden. Wat zou je deze ouders willen adviseren? Welke stappen kunnen ze zetten om tot een gedegen beslissing te komen? En als ze dan inderdaad beslissen om te gaan scheiden: wat is dan belangrijk om tegen de kinderen te zeggen (en wat juist niet)? Welke boodschap werkt in zo’n situatie het beste voor de kinderen?

man_vrouw_relatietherapie2‘Voor ouders is het vooral belangrijk dat ze gaan praten: met elkaar, met vrienden, familie, noem maar op. Ga samen met je partner naar een relatietherapeut, een mediator of een andere deskundige. Probeer dit via de huisarts te doen, zodat je het misschien vergoed kunt krijgen. Zoek informatie op, o.a. van de Rijksoverheid en het juridisch loket, zodat je weet wat er allemaal bij een scheiding komt kijken.
Onder aan dit artikel vind je een lijst met aanvullende mogelijkheden om gedegen informatie te verzamelen.

Als je het je kinderen gaat vertellen, dan is het belangrijk om het gesprek in een bekende en veilige omgeving te houden. Zoek een rustig moment uit en voer het gesprek bij voorkeur samen met je partner. Geef een korte uitleg over de situatie en zorg dat het een eenduidig verhaal is. Houd daarbij natuurlijk rekening met de leeftijd en het ontwikkelingsniveau van je kind. Benadruk tijdens het gesprek dat je kind geen enkele schuld heeft aan de scheiding, dat de liefde voor je kind blijft bestaan en dat jullie ervoor gaan zorgen dat jullie beiden de kinderen blijven zien.

ouders_praten_met_kinderenGeef je kind daarna zeker twee dagen de tijd om de boodschap aan te laten komen. Het ene kind heeft daar meer tijd voor nodig dan het andere. Zorg dat je in de tijd erna aanwezig en beschikbaar bent voor je kind, zodat hij zijn vragen kan stellen en evt. zorgen kan uiten. Luister naar je kind, hoe is het voor hem / haar, erken zijn emoties, zorg dat hij ruimte krijgt om zijn mening te geven of zijn gevoel te uiten. Geef je kind ook een stem in de nieuwe situatie. Je kind hoeft niet over zaken mee te beslissen, maar je kunt wel rekening houden met wat voor je kind het prettigst of minst vervelend is. Geef je kind de tijd en ruimte voor elke verandering, die staat te gebeuren.

Verder is het voor je kind fijn om een steunfiguur te hebben bij wie hij – naast zijn ouders – terecht kan. Bespreek samen met je kind wie dat kan zijn, daar kun je als ouder vooraf al over nadenken, het liefst natuurlijk iemand die je kind goed kent.

Licht ook de school in (en belangrijke anderen). Ga samen in gesprek over hoe je kind het aan de klas wil gaan vertellen. Stem het goed af met de leerkracht, zodat hij/zij ook weet hoe je kind het graag zou willen, bijv. samen met de leerkracht. Door zo’n gesprek in de klas weten ook de klasgenoten wat er met je kind aan de hand is; zeker in de oudere groepen realiseren kinderen zich dat dit lastig is.’

 


Ook als je van elkaar gescheiden bent, blijf je samen ‘ouder’ van je kinderen. Hoe kun je ervoor zorgen dat je dat op een goede manier samen blijft doen? Zijn er dan onderwerpen die je met elkaar moet bespreken en waar je het eens over moet worden? Op welke manier betrek je de kinderen er bij? En wat kun je doen als het ‘co-ouderschap’ niet prettig verloopt?

vader_kinderen_gesprek• ‘De beste voorspeller voor goede co-ouderschap na de scheiding is hoe goed je samen opvoedde voor de scheiding. Maar realiseer je ook dat je kunt leren om op een positieve manier met elkaar te communiceren. Ga daar het liefst voor de scheiding al mee aan de slag.

• Ga op een respectvolle manier met elkaar om. Net als bij een goede relatie geldt: wees coulant en ruimhartig, slik onbelangrijke ergernissen in. Prent jezelf in dat je dan weliswaar geen partners meer bent, maar dat je samen wel nog altijd goede ouders kunt zijn. En daar zijn niet alleen de kinderen maar ook jij en je ex-partner bij gebaat.

• Gun je kind een goede band met de andere ouder. Betrek je kind niet in de eventuele onderlinge problemen. Probeer ten allen tijde te voorkomen dat er kampen ontstaan; daar is vooral je kind niet bij gebaat.

• Zolang er nog veel emoties spelen, is het belangrijk om er ruimte aan te geven; geef jezelf die ruimte en werk eraan. Laat de onderlinge problemen niet de boventoon voeren, maar ga er juist mee aan de slag. Voorkom dat de kinderen betrokken worden bij jullie onderlinge problemen.

• Zorg goed voor jezelf.

• Vergeet niet dat je ook na een scheiding een rouwproces moet doorlopen. Neem daar voldoende tijd voor, anders kan het je nog jarenlang blijven achtervolgen. Door dit proces goed te doorlopen kun je na verloop van tijd goed afscheid nemen van de periode met je partner.’

 


Tot slot: wat is jouws inziens het belangrijkste dat ouders op het gebied van scheiding moeten weten?

ouders_kind_coparenting‘Er is bijna geen kind dat blij is wanneer de ouders uit elkaar gaan. Voor jouzelf maar zeker ook voor je kind is een scheiding lastig: de personen, die geacht worden om zijn/haar leven lang voor een fijn, liefdevol en veilig klimaat te zorgen, lijken nu ineens alles overhoop te gooien.

De meeste ouders kunnen na een scheiding nog prima samen opvoeders zijn en afzonderlijk van elkaar een goed en veilig thuis bieden voor hun kinderen. Het is belangrijk om ‘schuldenvrij’ te denken. Dus: een ‘goede’ scheiding is absoluut mogelijk. Je kinderen verdienen dit; jij en je ex-partner trouwens ook. Er valt op dit gebied wel nog veel te winnen. Voorkom dat het kind tussen jullie als ouders in komt te staan.

Mocht een ‘goede’ scheiding onverhoopt toch niet vanzelf gaan, dan kun je daar ondersteuning bij zoeken. Dat is bijzonder zinvol; doe het op tijd, dus liefst voordat het een conflictueuze scheiding wordt.’

 

Aanvullende informatie over dit onderwerp:
– Neem een kijkje op de site van Villa Pinedo; daar vind je vragen van ouders met antwoorden van jongeren en de verhalen van jongeren zelf. Dan zie je waar jongeren en andere ouders tegen aan lopen. Dat kan jou als ouder helpen om onnodige valkuilen en problemen te voorkomen.
– Wat betreft de hulp kun je o.a. denken aan buurtteams, aan Wegwijzer ‘Kind en Scheiding of aan ‘Ouderschap blijft’. Op http://www.nji.nl vind je een overzicht van allerlei programma’s ter ondersteuning van kinderen en ouders.
– Het Platform ‘Scheiding zonder schade’ (o.l. André Rouvoet) besteedt veel aandacht aan het ondersteunen van gescheiden ouders in hun ouderschap en in hun relatie.
– Een ander initiatief, dat momenteel wordt opgezet, is het ‘Besluit met Muisjes’; dat gaat zich vooral bezig houden met ouderschap en stress na een scheiding.
– Vraag ook je huisarts om raad; hij/zij kent het lokale aanbod en kan je daarin goed adviseren.’

 

Wil je graag reageren op dit artikel? Dat mag!
Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking!

 


tip_gezinWil jij als eerste Joyce’ waardevolle OpvoedTips ontvangen? 
Helemaal gratis en vrijblijvend. Klik dan hier.

Cadeau: Kort na je aanmelding van het e-zine ontvang je Joyce’ E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’ als cadeau. Dat is dus ook helemaal gratis en vrijblijvend. Je leest er hier meer over.


 

joyce_rosegrijs_staand_c
Heb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

 

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.


K
lik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.


Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle OpvoedTips:
– ‘3 Goede Voornemens voor Ouders (of: Hoe houd je het ouderschap goed vol?)’. Klik hier.
– ‘Als je de balans kwijt raakt…’ | Hoe houd je alle ballen in de lucht zonder stress. [Gastbijdrage van drs. Agathe Hania-Akse]. Klik hier.
– ‘Doorbreek het taboe: Opvoeden is niet altijd leuk en makkelijk.’ Klik hier.
– ‘Positief opvoeden: Start je opvoeding goed met deze 5 stappen.’ Klik hier.
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

logo_akse_coaching_klein_nieuw
Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.

‘Als je de balans kwijt raakt…’ | Hoe houd je alle ballen in de lucht zonder stress. [Interview met burn-outexpert drs. Agathe Hania-Akse]

Joyce Akse maakt een serie artikelen, waarin ze experts interviewt over hun eigen onderzoek of werkveld. Het doel van deze serie is om resultaten van wetenschappelijk onderzoek te vertalen naar praktische tips voor ouders, waar ze thuis direct mee aan de slag kunnen. Deze thema’s hebben natuurlijk te maken met het ouderschap, opvoeding en/of de ontwikkeling van kinderen (0-12 jaar). 


Heb jij al eens bijgehouden wat je als moeder allemaal doet op een dag…?

Dat zijn stiekem ontzettend veel taken; niet alleen thuis, voor jezelf, voor je kinderen, in het huishouden, maar ook op je werk. Zo lang je je goed voelt bij het uitvoeren van al die taken is er niks aan de hand. Maar zodra de balans zoek raakt ligt overspannenheid of zelfs een burn-out op de loer. Dan kun je zomaar een paar maanden uit de running zijn en dat wil natuurlijk niemand.
Lees ook het voorbeeld van een drukke moeder hieronder. 

 


De drukke moeder
moeder_tafel_keuken_ochtend_ontbijt’s Ochtends vroeg begint je dag met het verzorgen van jezelf: wassen, aankleden etc. Daarna doe je datzelfde bij je kinderen. Je smeert ook hun boterhammen, geeft hen te drinken, maakt hun broodtrommels klaar, je kamt hun haren, je poetst hun tanden, je zorgt dat ze alles netjes in hun school- en gymtas hebben en dan breng je ze. Het liefst lever je ze natuurlijk op tijd op school af dus er zit enige druk achter. Snel, snel, opschieten allemaal! En dit zijn nog alleen de handelingen die je doet voordat school begint…
Maar goed, geen tijd voor pauze, want je moet gauw door naar je werk. Op je werk vraagt je baas of je nog even iets voor hem kunt uitzoeken. Uiteraard doe je dat, ondanks je volle agenda van die dag. Een goede vriendin zou vanavond bij je langskomen maar dat zeg je maar even af; dat komt wel een andere keer. Je baas weet dat hij op jou kan rekenen; je zorgt dat je het morgen af hebt.
De afspraken en taken voor die dag doe je zeer nauwgezet. Je stelt hoge eisen aan jezelf en aan je werk, je wil kwaliteit leveren. Als je iets niet af hebt, werk je gauw nog even door in de pauze of je neemt het mee naar huis. Als de kinderen straks in bed liggen, heb je echt nog wel even tijd om er naar te kijken.
Je werkdag zit erop, nu snel weer naar huis. Nog gauw even langs de supermarkt en dan haal je je kinderen op bij de opvang. Snel door naar huis, want iedereen heeft honger; gauw koken en dan aan tafel. Je partner is inmiddels ook gearriveerd en helpt je waar hij kan. Nog even samen spelen en dan naar bed. Je partner gaat sporten, dus vanavond breng je ze alleen naar bed. De kinderen willen nog niet naar bed. Je denkt ‘moet dat nu?’ Je weet dat je beneden nog de afwasmachine in moet ruimen, al hun speelgoed nog moet opruimen én dat je die ene opdracht voor je baas moet doen. Voor de hoofdpijn die je voelt opkomen, pak je gauw een aspirientje. Gelukkig, na veel aansporen, dreigementen en een flinke uitbarsting liggen ze in bed. Nu beneden nog snel alles aan kant maken en dan aan de slag met die opdracht. Als je ’s avonds eindelijk in bed ligt, kom je niet in slaap. De adrenaline van de dag ruist nog door je lichaam. Maar je moet nu echt slapen, morgen staat er weer veel op het programma… 



moeder_kinderen_keuken_druk

Veel moeders zullen dit voorbeeld wel herkennen. Echter, voor de één is het doodnormaal en draait er haar hand niet voor om, de ander krijgt het er Spaans benauwd van. Hoe kun je er nou voor zorgen dat de drukte, die je als moeder ervaart, niet overslaat in overspannenheid of een burn-out? Wat kun je doen (of juist niet) om dat te voorkomen?

Deze en andere vragen leg ik voor aan drs. Agathe Hania – Akse. Zij is psycholoog en stresscoach, die de vrouwelijke professional begeleidt om een uitdagende baan/onderneming te combineren met haar gezin. Haar antwoorden en adviezen lees je hieronder.

 

Agathe, je bent expert op het gebied van stress en de privé-werk-balans bij moeders. Hoe ben je bij dit onderwerp gekomen en wat spreekt jou er persoonlijk zo in aan?

moeder_handen_in_haar3‘Om maar meteen met de deur in huis te vallen: 8 jaar geleden had ik zelf een burn-out. Ik werkte destijds als HR manager en onze oudste dochter was net 2 jaar. Ik was na mijn zwangerschapsverlof teruggekeerd op mijn eigen functie. Het enige verschil was dat ik mijn fulltime functie nu in 24 uur ging uitvoeren. Ik heb twee jaar lang op mijn tenen gelopen en toen er een aantal grote klussen achter elkaar op mijn bordje werden gegooid, werd het me teveel. Na een conflict over deze extra klussen, sliep ik een aantal nachten niet maar voelde toch de noodzaak om naar kantoor te komen. Na 5 nachten zonder slaap, besloot ik om me ziek te melden. Ik voelde me leeg. Op dat moment dacht ik nog dat als ik een paar dagen verlof zou nemen het wel weer goed zou komen. Dat bleek echter niet het geval. In totaal heb ik ongeveer 2-3 maanden nagenoeg niet geslapen; ik lag dan ’s nachts wakker, had veel onrust in mijn lijf, piekerde veel, maalde over hoe dit kon gebeuren, hoe het nu verder moest met me en hoe ik er weer uit kon komen. Ik had natuurlijk veel spanning opgebouwd in mijn lijf door toenames van cortisol en adrenaline, waardoor het in slaap vallen niet meer lukte.

Mijn eigen proces en de bijbehorende uitdagingen, herken ik bij heel veel andere moeders die een gezin combineren met hun werk. Vrouwen die een grote kans hebben om uit te vallen met burn-out klachten hebben een hoog verantwoordelijkheidsgevoel, willen de dingen vaak heel goed doen en zijn goed in het zorgen voor anderen. Dit gaat vaak heel goed als er nog geen kinderen zijn, maar op het moment dat ze 1 of meerdere kinderen krijgen, komt er een extra verantwoordelijkheid bij. En wat voor 1! Als je dan nog steeds, net als ik, op alle fronten perfect wilt presteren dan kun je jezelf heel makkelijk voorbijlopen. Ik wil deze vrouwen hier graag voor behoeden. Een burn-out is best een leerzame periode waarin je veel inzichten krijgt in jezelf. Dit kan echter ook zonder een burn-out. Écht voorkomen is nog best ingewikkeld, aangezien de meeste vrouwen, net als ikzelf overigens, ervan overtuigd zijn dat een burn-out hen nooit zal overkomen.’

 

Wat heb jij zelf gedaan om uit jouw burn-out te komen?
vrouw_in_gesprek_met_therapeute‘Tijdens mijn burn-out heb zelf veel stappen ondernomen. Allereerst heb ik veel gereflecteerd op mezelf. Als psycholoog wilde ik graag weten hoe dit was ontstaan, wat er precies was gebeurd. Ik vroeg me af waar en waardoor het was “misgegaan”. Ook dacht ik veel na over wie ik als persoon ben en wat ik anders had kunnen doen. En klopte het eigenlijk wel dat ik nu met een burn-out thuis zat. Had ik het echt zo druk gehad of was ik nu gewoon een mietje?

Na alle zelfreflectie ben ik hulp gaan zoeken. Eerste startte ik met een mindfulness training om meer rust voor mezelf te creëren. Dat bleek echter niet genoeg te zijn. Ik ben vervolgens een aantal keren naar een psycholoog gegaan, maar dat bleek voor mij te algemeen en had te weinig diepgang. Ze was wat mij betreft te weinig gericht op mijn burn-out en werkte te weinig naar een oplossing. Vervolgens volgde ik een traject bij een psychotherapeut. Ook ging ik naar iemand die gespecialiseerd was in ‘Body stress release’ (BSR); dat zorgde ervoor dat de spanning, die in mijn lijf zat, loskwam. Aanvankelijk had ik er veel hoofdpijn van, maar later maakte dat plaats voor ontspanning en een positieve impact op mijn slaap.’

 


agathe_hania_akseAgathe Hania – Akse is een no-nonsense psycholoog en coach, die haar sporen heeft verdiend in het coachen van mensen met een (bijna) burn-out. Ze is opgeleid tot Arbeids- & Organisatie psycholoog aan de Universiteit in Groningen. Tevens volgde ze naast haar coachopleiding diverse specialisaties op het gebied van (werk)stress.

Haar specialisme ligt puur op het vlak van (werk)druk, stress, burn-out bij ambitieuze moeders. In het verleden heeft ze als HR Manager gewerkt en deze kennis neemt ze mee in haar advies over herstel of voorkomen van burn-out richting organisaties.

Zij is naast zelfstandig psycholoog ook moeder van twee meiden, Sophie (9) en Elise (6). Ze kent als geen ander de druk van de combinatie werk en gezin. Het leert je om keuzes te maken en dwingt je om steeds de vraag te stellen wat nu echt belangrijk is. Het balans-vraagstuk ligt continu op de loer.

Als coach werkt ze oplossingsgericht en is ze zeer praktisch ingesteld. Ze helpt jou om weer positiever, energieker en meer ontspannen in het leven te staan.

Agathe schreef ook een gratis e-book, waarin je exact kunt lezen hoe je herstelt van een (bijna) burn-out? Als je denkt ‘een burn-out overkomt mij nooit’, neem dan zeker even een kijkje. Zeker als je je beseft dat je toch best vaak last hebt van (werk)druk of stress.
Klik hier om het e-book makkelijk te downloaden

Meer weten over Agathe en haar bedrijf? Neem dan ook een kijkje op Agathe’s website.


 

 

(2) Wat is die ‘werk-privé balans’ eigenlijk? Ivanka Trump (dochter van de Amerikaanse president Trump) zei laatst nog dat die helemaal niet bestaat. Hoe zit dat volgens jou? Is het iets waar we echt aandacht aan moeten besteden of maken we ons er tegenwoordig te druk om…?

gezin_werk_prive_balans.jpg‘Enerzijds lopen werk en privé tegenwoordig natuurlijk steeds meer door elkaar heen. De scheiding ertussen vervaagt. Dat is op zich niet erg, maar het is wel belangrijk om je daar bewust van te zijn. Het blijft belangrijk om de balans voor jezelf goed in de gaten te houden.
Vergelijk het maar met financiële balans waarbij de inkomsten en uitgaven met elkaar in balans moeten zijn. Zo is het ook voor onze persoonlijke balans. Het is belangrijk dat er evenwicht is tussen o.a. inspanning en ontspanning, tussen draagkracht en draaglast, tussen energienemers en energiegevers. Zodra de balans zoek is, gaat het verkeerd.

Vooral kenniswerkers doen werk dat nooit af is. Ze kunnen 24/7 doorgaan. Vraag je juist in die beroepen af of je nog goed in je vel zit en of je energievoorraad nog toereikend is. Die bewustwording en voelen hoe je ervoor staat, zijn beide erg belangrijk.

Anderzijds moet je je er inderdaad ook weer niet te druk om maken. Als je regelmatig een pas op de plaats maakt om te checken of jouw balans nog wel goed is, dan ben je er al bewust mee bezig en houd je het regelmatig in de gaten. Je haalt jezelf dan even uit de automatische piloot en dat is goed.’

 

En wie is er doorgaans het meest vatbaar voor een verstoorde werk-privé balans? Kunnen moeders, die niet buitenshuis werken, ook soortgelijke klachten ervaren?

moeder_kinderen_druk_chaos‘Het meest vatbaar zijn de moeders met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel, een groot doorzettingsvermogen, een grote drive en vrouwen die perfectionistisch van aard zijn. Deze moeders stellen én aan hun werk én aan hun gezin hoge eisen. Als je dit alleen aan je werk doet, zonder gezin, is dit meestal goed vol te houden. Het geeft voldoening en het zorgt ervoor dat je bepaalde doelstellingen haalt. Maar in combinatie met het zorgen voor je gezin kan het even zoeken zijn naar de juiste balans. Als je naast een hoge prestatie op je werk, ook thuis alles goed wilt organiseren, kost dit in het begin behoorlijk wat energie en tijd. Alleen gaat de tijd die daarvoor nodig is, veelal ongemerkt ten koste van iets anders. Doorgaans boeten moeders in aan tijd voor zichzelf, op de rust en ontspanning die ze zo nodig hebben. Dat gebeurt natuurlijk niet van de ene op de andere dag, dat sluipt erin. Dat is juist zo gevaarlijk. Je hebt het niet direct door dat je zo weinig tijd hebt om op adem te komen.

Dit hoeft trouwens niet alleen voor te komen bij moeders die buitenshuis werken. Ook moeders / huisvrouwen boeten vaak in op hun eigen rust en ontspanning door een grote zorgtaak voor de kinderen. Ook bij hen kan het voorkomen dat ze minder ruimte voor zichzelf claimen, vooral in de periode dat kinderen nog niet naar school gaan.’

 

(3) De werk-privé balans is uiteraard een hot topic op dit moment. Bijna elk tijdschrift besteedt er wel aandacht aan en geeft tips over wat je kunt doen om de balans goed te houden. Daar zitten meestal waardevolle tips bij, maar sommige slaan de plank helemaal mis. Welke verkeerde adviezen zie jij vaker voorbij komen? En welke ‘stressmythes’ zou je liever gisteren dan vandaag ontkracht zien?

vrouw_handeninhaar_druk‘Wat me opvalt is dat de tips die je her en der leest vaak erg oppervlakkige zijn. Ik mis de diepgang in die tips. Als je al een burn-out hebt, is die informatie ontoereikend. De tips op zich zijn niet fout, maar lijken op losse flodders. Het zijn allemaal opzichzelfstaande tips zonder dat er naar het hele plaatje gekeken wordt, terwijl dat bij een burn-out wel nodig is.

Zelf heb ik een analyse gemaakt van al mijn coach-trajecten. Deze analyse maakte het mogelijk om een model te ontwikkelen met 7 bouwstenen. Inzichten in deze bouwstenen helpen niet alleen bij het voorkomen van een burn-out, maar helpen ook bij een snel herstel van een burn-out. Elke bouwsteen bevat verschillende inzichten en daaraan gekoppeld acties.
Klik hier als je meer wil weten over deze bouwstenen.

Eén van de mythes, die ik graag uit de wereld wil helpen, is dat vaak gedacht wordt dat overmatige stress of een burn-out opgelost kan worden met een paar dagen verlof of een vakantie. Er wordt vaak met de beste bedoelingen gezegd: ‘Neem even een paar dagen verlof, rust dan goed uit en dan kom je als herboren terug.’ Een weekje rust of een vakantie is echter niet voldoende. Op rust en ontspanning moet zeker wel ingezet worden, maar dat is slechts een eerste stap.

Je merkt dus al dat een burn-out echt niet zomaar even op te lossen is. Je hebt meer achtergrondinformatie nodig. De situatie moet helder zijn, je moet duidelijk krijgen wie je als persoon bent etc. Als je je verhoogde stress of burn-out echt wil aanpakken, dan ontkom je er niet aan om met een expert aan tafel te gaan zitten. Een expert die jou helpt om je op verschillende vlakken inzicht te geven en om je situatie vervolgens aan te pakken.

Een andere mythe, die ik graag zou willen ontkrachten, is dat stress gevaarlijk of slecht voor je is. Dat is helemaal niet zo! Stress zorgt voor een positieve drive en een betere focus, zelfs voor betere prestaties. Dat is dus positief en echt geen probleem. Stress wordt pas schadelijk als je er te lang of te vaak last van hebt. Dan wordt het een heel ander verhaal.’

‘Misschien is het in dit kader ook wel goed om het boek ‘De bedrijfsatleet’ van ‘Koen Gonnissen’ te lezen. Daarin wordt duidelijk dat als je een zware inspanning levert, je daarna voldoende herstelmogelijkheden moet inplannen. Denk maar aan Maarten van der Weijden, die met zijn Elfstedenzwemtocht bijna 200 km gezwommen heeft. Dat is een loodzware inspanning. Als hij daarna onvoldoende tijd neemt om te herstellen dan gaat het mis. Dat herstel is noodzakelijk. In bedrijven zie je vaak dat werknemers na een zwaar project gewoon weer doorgaan met een volgend project zonder noemenswaardige herstelperiode. Dat kan anders.’ 

 

(4) Wat zijn de meest voorkomende klachten van moeders, die zichzelf voorbij beginnen te lopen? Waar begint het mee? Wat zijn de eerste tekenen dat de balans zoek begint te raken? Wat kunnen moeders dan vooral bij zichzelf herkennen?

vrouw_hoofdpijn_stress_werk‘De klachten waar het meestal mee begint, zijn weinig energie, verminderde concentratie, een verstoorde slaap, spanningsklachten, zoals hoofdpijn of vastzittende nek of schouders. Daarnaast zie je vaak dat ze sneller geïrriteerd zijn, een korter lontje hebben; dat openbaart zich vaak thuis en uiten ze naar hun kinderen en partner toe.

Wat moeders tegenhoudt om hulp te zoeken, heeft deels te maken met de persoonlijkheid. Vrouwen die gewend zijn om door te zetten, om toch hun schouders er onder te blijven zitten, klagen niet zo snel. Ze vinden dat ze zelf in staat moeten zijn om de hectiek te handelen. Dat doen ze niet bewust overigens. Ze werken bijna volledig op de automatische piloot door. Voordat er kinderen waren, ging het toch ook, dus waarom nu ineens niet meer…?

Eén van de eerste dingen die bij een druk schema uit de agenda verdwijnen, is veelal het sporten, terwijl dat juist een bijzonder goede manier is om stress te ontladen. Moeders denken dan vaak: ‘ik ben nu zo uitgeput, laat dat sporten maar even.’ Ook dat gebeurt weer niet bewust en is een heel begrijpelijke reactie. Toch is juist het ontbreken van sport en beweging in zo’n situatie eigenlijk funest.’

 

(5) Wat maakt het voor moeders zo moeilijk om gehoor te geven aan die eerste signalen? Waarom gaan ze vaak toch gewoon door? Wat maakt het voor deze moeders zo lastig om hulp in te schakelen?

vrouw_kantoor_koffie_werken‘In het begin doen moeders vaak niks, vooral als het op het werk is. Ze proberen het eerst zelf op te lossen. Ik moet het toch kunnen; voordat ik kinderen had kon ik dit ook gewoon. Als het heftiger wordt dan ondernemen ze wel actie; ze geven het dan bijv. aan bij hun leidinggevende. Toch blijven ze vaak heel hard doorwerken en de dingen die overdag niet gelukt zijn, maken ze ’s avonds nog even af. De leidinggevende ziet dan niet dat hij/zij eigenlijk in actie moet komen. Hij/zij denkt nog steeds: ‘oh, het lukt haar wel, het valt wel mee, het komt wel goed’. De leidinggevende komt pas in actie als er bordjes beginnen te vallen of als een situatie escaleert. Een werknemer moet in dat opzicht dus beter en op tijd voor zichzelf opkomen.’

 

(6) Wat is het belangrijkste advies dat je moeders kunt geven om ervoor te zorgen dat ze de balans tussen werk en privé goed houden en die disbalans kunnen voorkómen?

‘Dat is natuurlijk niet in één tip te vangen. Vandaar een korte lijst met een aantal belangrijke adviezen:

  • vrouwen_sporten_gymBewustwording van je eigen balans is belangrijk. Ga regelmatig bij jezelf na of het nog allemaal haalbaar is voor je. Doe je nog de dingen waar je blij van wordt en is de hoeveelheid werk te behappen? M.a.w.: zit je nog goed in je vel?
  • Weet exact waar jij stress van krijgt en onderzoek hoe je met deze stress omgaat. Zorg dat je de grootste stressbronnen aanpakt, zelf of met behulp van derden.
  • Schaam je niet om hulp te vragen en om je grens aan te geven. Dit is geen zwaktebod. Het is juist krachtig dat je weet waar jij grens ligt en dat je deze ook durft te bewaken.
  • Breng rust en ontspanning terug in je agenda:
    o Plan bewust iedere dag tijd voor jezelf in, vooral als je een hoge werkdruk hebt. Denk dan aan activiteiten waar jij energie van krijgt, waar jij van oplaadt en waar jij van ontspant.
    o Claim je sportmomenten of beweeg voldoende om de spanning af te laten vloeien.
    o Houd je sociale netwerk bij en plan maar meteen een afspraak met je vriendinnen in.

Tijd om te ontspannen en weer op te laden, verdwijnen het eerst uit je agenda als werk en gezin veel van je vergen. Dat gebeurt niet bewust, maar het sluipt er langzaam maar zeker in. Je merkt het op het moment dat het gebeurt niet zo zeer, behalve als je met een burn-out thuis zit. Als je terugkijkt, zul je het herkennen. Probeer te voorkomen dat het zo ver komt en pak daarom nu meteen je agenda erbij en claim jouw rust en ontspanning.’

 

En wanneer kunnen ze toch echt beter hulp inschakelen? En welke hulp is dat dan?
moeder_moe_ledikant_leeg‘Als je merkt dat je al een tijd lang ’s avonds heel moe bent of in de weekenden, dan betekent dit dat je energie afneemt. Dit is een teken dat je meer energie verbruikt, dan dat je op voorraad hebt. Ook slecht slapen en veel lichamelijke klachten, kan een signaal zijn om in actie te komen. Een paar keer minder slapen omdat je een spannende dag hebt op je werk is echt niet zorgwekkend. Als je signalen hebt die meerdere weken aanhouden, dan kun je jezelf afvragen hoe lang dit nog mag duren.
Er bestaat een hele lijst met signalen, die je als check kunt gebruiken voor jezelf.

Zie je op korte termijn geen verandering in jouw situatie, trek dan aan de bel bij je leidinggevende. Als je merkt dat er meer nodig is omdat er teveel stressbronnen zijn of als jouw manier van omgaan met de stress niet heel effectief is, schakel dan professionele hulp in van een coach of psycholoog. Het is belangrijk dat deze professional gespecialiseerd is op het gebied van stress, aangezien je dan zeker weet dat de hulp goed aansluit op jouw behoefte.’


Wil je graag reageren op dit artikel? Dat mag!

Zet jouw reactie dan onder dit bericht. Houd het wel constructief, liefst in de vorm van ‘Tips & Tops’. Dankjewel voor je medewerking! 

 


tip_gezinWil jij als eerste Joyce’ waardevolle OpvoedTips ontvangen? 
Helemaal gratis en vrijblijvend. Klik dan hier.

Cadeau: Kort na je aanmelding van het e-zine ontvang je Joyce’ E-book ‘Nóg meer genieten van je kind – 5 x 5 OpvoedTips’ als cadeau. Dat is dus ook helemaal gratis en vrijblijvend. Je leest er hier meer over.


 

joyce_rosegrijs_staand_c
Heb je vragen over dit thema, wil je meer weten over het onderwerp of heb je een andere opvoedvraag? Neem dan contact met me op.

Met vriendelijke groet,
Joyce Akse

Opvoedcoach & Psycholoog | http://www.aksecoaching.nl | info@aksecoaching.nl

© 2019. Joyce Akse / Akse Coaching, alle rechten voorbehouden.

Geschreven door Joyce Akse van ‘Akse Coaching – Opvoedcoaching & Opvoedadvies’.


K
lik hier voor jouw dagelijkse portie OpvoedInspiratie op Facebook.

Lees ook andere artikelen van Joyce met waardevolle OpvoedTips:
– ‘3 Goede Voornemens voor Ouders (of: Hoe houd je het ouderschap goed vol?)’. Klik hier.
– ‘Voorkom de ochtendstress: Met deze tips kom je wél op tijd!’. Klik hier.
– ‘Help, ik ben een curlingmoeder! Wat nu…? (3 stappen om het anders te doen)’. Klik hier.
– ‘Pakjesstress in de drukke Decembermaand [Joyce te gast bij L1mburg Centraal]’. Klik hier
Klik hier voor meer waardevolle opvoedtips van Joyce, bijv. over (niet) willen luisteren, slapen of eten ed.

logo_akse_coaching_klein_nieuw
Ga (terug) naar de website van Akse Coaching: http://www.aksecoaching.nl.